Abby Fisher – Continuous Interior / Bonnie Whiting & Eliza Brown – Through the Eye(s) (CD Recensie)

Vandaag aandacht voor percussie in de hedendaagse gecomponeerde muziek. Twee albums, beiden verschenen bij Neuma Records, tonen de onbegrensde mogelijkheden van ritmiek. Abby Fisher speelt ‘Continuous Interior’, tevens de titel van het album, van Robert Honstein en combineert dat met ‘Figure to Ground’ van Andrea Mazzariello, terwijl percussioniste Bonnie Whiting, die vrijwel ook altijd als vocaliste werkt, samenwerkte met componiste Eliza Brown aan een project met vrouwelijke veroordeelden in een gevangenis in Indiana, het album kreeg als toepasselijke titel ‘Through the Eye(s)’. Een bijzonder album, als uitvloeisel van het project “Making music for percussion and the Human Voice”. Vanuit de overtuiging “that all people, regardless of carceral status, have the potential for and right to artistic expression”. Uit het album blijkt dit zonder meer.

Maar we beginnen hier met ‘Continous Interior’ van Honstein. Een boeiend driedelig stuk voor vibrafoon en elektronische playback. Met name in het eerste deel betekent dit een ritmisch patroon dat geheel voldoet aan de titel ‘flickering light’. De basis wordt gelegd door het geluid van de vibrafoon, de elektronica zorgt voor een eindeloze herhaling, als het beeld in twee tegenovergestelde spiegels. Een hallucinerende ervaring. Het tweede deel, ‘Languid, dreamy’ brengt ons vanzelfsprekend in geheel andere sferen. Conform de titel dromen we hier weg op aangename ambient klanken, de klank van de vibrafoon wordt hier gebruikt als basis voor eindeloos uitwaaiende klanknevels. In ‘Urgent, breathless’ zoekt Honstein de middenpositie. Dit deel heeft veel weg van minimal music, een meeslepende ritmiek brengt ons in trance. Mazzariello’s ‘Figure to Ground is een compositie van bijna een half uur, speciaal geschreven voor Fisher, als een soort van eerbetoon aan de percussioniste en vangt aan met een opvallend langzaam patroon op vibrafoon, de klanken krijgen uitgebreid de tijd om uit te waaieren. Geleidelijk verdicht de ritmiek zich, komt er meer variatie in de klankwereld. Naast de vibrafoon horen we het klokkenspel en de trommel in dit boeiende stuk. Zo rond de tiende minuut wordt het allemaal minder abstract en belanden we in een strak ritmisch patroon. Tot zo rond de veertiende minuut het volume afneemt en later ook de ritmiek en we wederom in een meer abstract klanklandschap belanden. Het is duidelijk dat Mazzariello ons weer terugleidt naar het beginpunt, steeds meer krijgt de stilte de overhand.

Negen stukken bevat ‘Through the Eye(s)’ waarbij de dames zowel de teksten als de muziek aanleverden of in een aantal gevallen alleen de tekst. Zo componeerde Brown het openingsstuk ‘Calm and Storm’, waar Whitney (CoCo) Bates-Malone de tekst voor aanleverde. Het is de tekst (die via een QR code in het boekje bij de Cd kunnen worden gedownload) die op al die stukken centraal staat, vaak heel persoonlijk is en wordt aangevuld met een abstract percussiepatroon. Sommige kozen voor een gedicht, anderen zoals Ashley Strong voor een vrij uitgebreide tekst, in dit geval een angstaanjagend sprookje dat opvallend subtiel muzikaal wordt begeleid. “I am lost in a fog the mist / Is so deep I feel like no matter / What I dos it sucks me back in” dicht Majorie Woods in ‘Lost in the Fog’, rollende patronen, Brown componeerde de muziek, begeleiden deze eindeloze, vruchteloze zoektocht. Aan alles is te merken dat Whiting en Brown van begin af aan bij de totstandkoming van deze stukken betrokken zijn geweest, met name Whiting weet zich enorm goed in te leven in die persoonlijke verhalen. Prachtig is bijvoorbeeld haar vertolking vaan ‘My Tunnel’ van Ingrid Swinford. Bijzonder is ook het opwindend ritmische ‘Violent Passion’ van Char’Dae Avery, een ritmiek die een mooie spanning oproept. Dawnetta Taylor koos ervoor om Whiting te laten improviseren op haar gedicht. Een intense tekst die vraagt om een intense improvisatie, zeker in het eerste deel knallen de klanken alle kanten op. Al even bijzonder is ‘HER’ van Lara Campbell, een slome, intense blues, al even intens vertolkt door Whiting.

Beide albums zijn te beluisteren via Bandcamp en ook daar te koop: