Wat de twee albums die vandaag aan bod komen met elkaar verbindt is dat drie van de musici vanavond op het podium staan in De Singer, in een door Sound in Motion georganiseerd concert. Giovanni Di Domenico zal daar spelen met drummer Tatsuhisa Yamamoto en drummer Chris Corsano zal samenspelen samen Josh Berman en Jason Roebke. Hier starten we met Di Domenico, die in maart 2023 opnames maakte met de vermaarde saxofonist Akira Sakata, gitarist Giotis Damianidis, bassist Petros Damianidis en drummer Aleksandar Škorić; vervolgens treffen we Yamamoto samen met wederom Sakata, de broers (?) Damianidis en drummer Paal Nilssen-Love tijdens een concert ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van Sakata. Beide sets zijn te vinden op het bij defkaz records verschenen dubbelalbum ‘Hyperentasis’. Tot slot aandacht voor Corsano. Hij is te horen met saxofonist Dave Rempis en vibrafonist Jason Adasiewicz op het bij Aerophonic verschenen ‘Dial up’.
Entasis heet het kwintet dat de eerste LP opnam en ‘Collision Path’ vangt uiterst verstild aan, vol onbestemde klanknevels. Dan breekt Sakata er doorheen, zwelt de dynamiek aan en belanden we in een stevige maalstroom aan klanken. Een sterk staaltje vrije improvisatie. Di Domenico horen we met spannende akkoorden aan het begin van ‘I Atsumori No Saigo – II Kaigara-Bushi’, gecombineerd met Sakata’s vocale kunsten, een boeiende combinatie. Gitaar en bas bewegen daar subtiel doorheen. Verderop wordt de muziek abstracter en krijgen de klanknevels een wat duister karakter, waar na verloop van tijd Sakata’s klarinet doorheen weet te breken, als de zon door het wolkendek. Zonder meer zeer opwindende muziek. ‘Learnean Hydra’ is met ruim zeventien minuten het langste stuk van deze set. En ook hier beginnen we weer vrij ingetogen. Een repetitief patroon van Di Domenico zet de toon, onbestemde klanken dienen als stoffering. Tot we Giotis Daminaidis’ experimentele gitaarklanken gewaar worden, maar ook nu blijven de subtiliteit en de spanning gewaarborgd. Pas tegen de vijfde minuut horen we de klarinet van Sakata met een ietwat melancholiek patroon en neemt onder leiding van Di Domenico de abstractie toe. De set sluit af met het vrij korte, maar bijzonder abstracte ‘Symposium’.
Het tweede concert bestaat uit drie titelloze improvisaties. Sakata, hij is tenslotte jarig, mag beginnen, met een diep doorleefd patroon op altsax. Lang blijft hij niet alleen, de overige musici creëren al snel een perfecte stroom klanken voor de man zijn nog altijd zeer enerverende spel. Als Sakata even klaar is, later horen we hem weer volledig uitgerust, mag gitarist Daminiadis de bedding gebruiken voor al even opwindend spel. In het tweede deel klinkt Sakata rustiger, maar ook experimenteler: de noten stuiteren alle kanten op. Met ruim vijfentwintig minuten is het derde deel het langst, nauwelijks hoorbare klanken hier, uiterste subtiliteit in Sakata’s spel. Ja, dat kan hij ook. Dan horen we hem weer praten, met zijn duister schorre stem in dat voor ons zo mooi exotisch klinkende Japans. Aansluitend horen we hem op de klarinet met afwisselend opvallend melodieuze klanken en grenzeloze abstracties. Ruim baan krijgt hij op dit feestje, pas zo rond de veertiende minuut komt de ritmesectie versterking bieden. En verderop is het weer onze gitarist die weet te verrassen, aangespoord door die twee drummers. En te midden van deze maalstroom horen we Sakata’s vocalen weer, intens en overrompelend, waarna hij nog één keer schittert op zijn altsax.
In de opener van ‘Dial up’, ‘Cutups’, het eerste van drie stukken opgenomen in Constellation, Chicago, horen we allereerst het duo Adasiewicz – Corsano elkaar prachtig afwisselen, tot Rempis het patroon op tenorsax doorbreekt. Een opvallend melodieus patroon volgt, zeker voor wat we van hem gewend zijn. Tot de ritmiek van Corsano vraagt om een meer abstracte wijze van blazen, een vorm die verwordt tot zeer intens spel, zoals maar weinigen dat kunnen. Halverwege dit eerste stuk horen we de vibrafoon weer, met opwindend repetitieve klanken. ‘Down That Path/Madness’ doet zijn titel alle eer aan, Rempis’ noten schieten door de ruimte en de beide slagwerkers doen al even zeer hun best. ‘One Dollar Cheaper’ klinkt weer wat ‘normaler’. Mooie stevige patronen blaast Rempis hier, op straffe klanken van de beide percussionisten. En natuurlijk mag in het kader van deze recensie het slagwerk van Corsano halverwege niet onbenoemd blijven. ‘Past and Present Hallucinations’ en ‘Third Person’ nam het trio enige weken later op tijdens een concert in The Sugar Maple, Milwaukee. Het eerste stuk wordt gekenmerkt door een strak ritmisch patroon en Rempis die duistere, weerspannige patronen blaast op de baritonsax, terwijl het tweede stuk weer veel rustiger begint, maar ook abstracter. We horen Rempis op sopraansax, als een kwetterende vogel. Blijft het rustig? Nee, natuurlijk niet, gaandeweg loopt ook hier de spanning weer op tot grote hoogte, we kennen deze musici immers.
Beide albums zijn te beluisteren via Bandcamp en daar ook te koop:
