Brian Landrus begon zijn carrière ooit als sessie muzikant voor Motown bands als The Temptations en The Four Tops, maar schakelde begin deze eeuw over op de jazz. Hij deed zijn master aan het New England Conservatory en ontwikkelde een voorkeur voor de lage noten, niet alleen op de saxofoon, maar ook op de klarinet en de fluit. Op zijn laatste album, het bij zijn eigen Blue Land verschenen ‘Just When You Think You Know’ horen we hem echter ook in het hoog. Een album dat hij maakte met een nieuw kwintet, verder bestaand uit gitarist Dave Stryker, oude maten bassist Lonnie Plaxico en drummer Rudy Royston en tenslotte zijn goede vriend Zaccai Curtis op piano en fender rhodes, waar hij overigens nooit eerder een album mee maakte.

De titel ‘Just When You Think You Know’ slaat op het onverwachte in het leven. Ja, net als je denkt te weten wat er gaat komen, loopt het helemaal anders. En helaas niet altijd in positieve zin, zo ondervond ook Landrus in de laatste jaren. Dat inzicht horen we mooi terug op dit boeiende album, te beginnen met de contemplatieve opener ‘All in Time’. Direct het patroon in de opening grijpt ons beet. En met Plaxico en Royston heeft Landrus een uitstekende ritmesectie in huis, zoals we even verder gewaar worden, alle ruimte biedend aan Landrus’ krachtige baritonsaxsolo. ‘Continuance’ wordt gekenmerkt door een bossa nova ritmiek, Landrus horen we hier op fluit en in mooi samenspel met Stryker op akoestische gitaar, gevolgd door een meeslepende solo op fender rhodes van Curtis. In ‘Untold Story’, een stuk van begin deze eeuw dat Landrus met dit kwintet in een nieuw jasje steekt, is het de R& B groove die weet te overtuigen, een heerlijk meeslepend stuk, waarin Stryker alle ruimte krijgt om te excelleren. Wat dit tot een afwisselend album maakt is juist dat: dat Landrus zich niet beperkt tot één bepaalde stijl, zo bevinden we ons met het opwindende ‘One Year’, met een vrij grillige pianosolo van Curtis, weer volledig in de hard bop.

Verlies speelt een rol in het leven en dus ook in dat van Landrus. In ‘Dear Fred’ staat hij stil bij het overlijden van zijn goede vriend Fred Labayle, ook de maker van mondstukken van saxofoons en in ‘El Perro Sigma’ kijkt Landrus terug op zijn hond Herman. Dat terwijl het eerder genoemde ‘All in Time’ en ‘One Year’ gaan over het verlies van een relatie. Eveneens een niet te onderschatten rouwproces. Zowel het relatief korte ‘Dear Fred’ als het drie keer zo lange ‘El Perro Sigma’ zijn dan ook zeer intieme, contemplatieve stukken. Daartussen vinden we nog een aantal andere opwindende stukken, zoals ‘Averse’ met die prachtige baritonsaxsolo, als geen ander kan deze man met zijn instrument verhalen vertellen; het opwekkende ‘Beyond’, eveneens een ouder stuk; de wederom mooi contemplatieve stukken ‘Trance’ en het titelstuk ‘Just When You Think You Know’, waarbij in dat laatste stuk die wondermooie pianosolo van Curtis genoemd moet worden en tot slot het wat surrealistische ‘Something Special’, met onder andere mooie patronen van de fender rhodes.