“Het hobo-riet was mijn strohalm“, verzucht de beroemde hoboïst Han de Vries tijdens één van de gesprekken die Annemieke Hendriks met hem hield. En dat waren er, verspreid over vier jaar heel wat. In die gesprekken en in het boek dat verscheen bij uitgeverij De Kring leren we De Vries dankzij Hendriks grondig kennen, als musicus, maar zeker ook als mens en krijgen we tegelijkertijd een mooi beeld van het Nederlandse muziekleven sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw. Pijnlijke onderwerpen ging Hendriks daarbij beslist niet uit de weg, iets waar de titel van dit boek ook zeker naar verwijst. Ook bij de op 31 augustus 1941 geboren De Vries ging het namelijk zeker niet altijd over rozen.

(meer…)

Wellicht is de componist Willem Pijper wel het beste voorbeeld van een volgens mij toch typisch Nederlands fenomeen: wij hebben veel te weinig gevoel voor onze muzikale traditie! Deze man, zonder meer één van de belangrijkste componisten van de eerste helft van de vorige eeuw, zo niet dé belangrijkste, raakte al snel na zijn veel te vroege overlijden in 1947, hij was pas 52 jaar, al vrij snel in de vergetelheid. De tijden veranderden, alsmede de muzikale smaak en zeker de acties van de Notenkrakers en dan in het bijzonder die van Reinbert de Leeuw, die de muziek van Pijper eind jaren ’60 tot de grond toe affakkelde, hadden voor de man zijn muziek grote gevolgen. Cd’s met zijn muziek zijn dan ook nagenoeg niet beschikbaar en ook op de podia is zijn muziek nog altijd zelden te horen, al lijkt daar de laatste jaren wel wat verandering in te komen. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat ook ik de muziek van Pijper nauwelijks kende. De magnifieke biografie die Arthur van Dijk schreef en de hij de titel ‘Een lied dat niet sterven zal, het rusteloze leven van Willem Pijper’ meegaf, onlangs verschenen in de serie Open Domein van de Arbeiderspers, is dan ook niet minder dan een terecht eerherstel van deze grootmeester.

(meer…)

Tijdens het lezen van Jacqueline Oskamps biografie van Louis Andriessen, het bij Ambo|Anthos verschenen ‘Groots is de liefde’, vroeg ik mij regelmatig af wat nu eigenlijk gemaakt heeft dat juist deze componist is uitgegroeid tot Nederlands meest populaire componist van onze tijd en wellicht wel van de gehele Nederlandse muziekgeschiedenis. Oskamp geeft daar in haar overigens voortreffelijke biografie, waar ze in totaal zo’n zeven jaar aan gewerkt heeft, niet direct een antwoord op, iets wat ook niet de rol is van een biograaf, maar tussen de regels door meen ik toch wel wat aanknopingspunten gevonden te hebben.

(meer…)