Volgend jaar is het vijfendertig jaar geleden dat Anouar Brahem zijn eerste album bij ECM Records lanceerde: ‘Barzakh’. Inmiddels is hij toe aan zijn twaalfde, ‘After the Last Sky’. Geen geweldig grote productie, maar wel één van een constant hoge kwaliteit. En ook dit album is weer direct herkenbaar als een echte Brahem met zoals Adam Shatz in het Cd boekje schrijft “elegance of articulation and structure, sensitivity to the silence between notes; a sense of searching and striving to overcome barriers; an oscilation between moods of melancholy and rapture”. Naast Brahem, natuurlijk op de oud, horen we Anja Lechner op cello, Django Bates op piano en Dave Holland op contrabas.

(meer…)

In de afgelopen jaren is Oscar Jan Hoogland uitgegroeid tot één van de meest originele en veelzijdige toetsenisten binnen de jazz en de geïmproviseerde muziek. Hij is een echte gangmaker binnen de Amsterdamse jazz scene en lanceert het ene na het andere bijzondere project. Zo zagen we recent de naamloze debuutalbums van Mother Tongue, dat Hoogland vormt met vocalist en multi-instrumentalist Mola Sylla en drummer Frank Rosaly en van LOOT, dat verder bestaat uit rietblazer Ab Baars, bassist Uldis Vitols en drummer Onno Govaert voorbij komen. De eerste kwam uit bij zowel Astral Spirits als Makkum Records, de tweede verscheen bij De Platenbakkerij, in samenwerking met het eigen label van ICP. Bij de Platenbakkerij kwam ook het vierde album uit van The Ambush Party: ‘Weer een dag voorbij’. Het kwartet dat Hoogland vormt met rietblazer Natalio Sued, cellist Harald Austbø en drummer Marcos Baggiani.

(meer…)

Van beide gezelschappen heeft u waarschijnlijk nooit gehoord. Het Duo PsicoGeografica bestaat uit multi-instrumentalist Andrea Bini en rietblazer Sergio Fedele en het Ecatorf Trio wordt gevormd door twee rietblazers, Piero Bittolo Bon en Fedele en een koperblazer: Francesco Bucci. Van het duo verscheen ‘Iskra’, van het trio ‘Benthos’. Beiden bij het eveneens Italiaanse – daar was u inmiddels al achter – Setola di Maiale. Waarom deze albums hier vandaag aan bod komen, zit hem in de klarinetten. Bittolo Bon horen we onder andere op de basklarinet. Fedele op de vrij zeldzame contra-altklarinet en natuurlijk op de ecatorf, waarover later meer.

(meer…)

Horen we de basklarinet steeds vaker binnen de jazz en de geïmproviseerde muziek, de contrabasklarinet is daarin nog redelijk zeldzaam. Eén van de musici die dit instrument regelmatig bespeelt, altijd improviserend, is de Duitse blazer Udo Schindler. Geen klarinet gaat hij uit de weg, naast dat we hem regelmatig op verschillende saxofoons en zelfs een cornet horen. Hij kwam hier reeds eerder uitgebreid aan bod, maar aangezien de man onverdroten opnames blijft uitbrengen en hij de (contra)basklarinet bespeelt, verdient hij ook zeker nu weer een plek. Als download bracht hij bij zijn eigen Arch Musik ‘Komorebi Low_Tone_Basics #3’ uit, samen met Ardi Engl en zijn zelfgebouwde instrumenten; bij Creative Sources verscheen ‘Sightings and Stratifications – 2nd Investigation for TRIO’, waarop we hem horen met pianist Max Arsava en laptop gitarist Gunnar Geisse en bij FMP kwam ‘Shifting Types of Amazement’ uit, waarop we hem horen met mede basklarinettist Ove Volquartz en gitarist Erhard Hirt.

(meer…)

Als het om de basklarinet gaat, kunnen we niet om Christer Bothén heen. Deze Zweedse musicus draait al mee sinds begin jaren ’70 en is sindsdien een bepalende stem op dit instrument. Bijzonder is daarnaast dat hij voor de lage noten ook regelmatig uitwijkt naar de donso n’goni en de guimbri. Bothén verbleef in 1971 – 72 in Mali, waar hij de plaatselijke muziek bestudeerde en de donso n’goni leerde bespelen. In 1977 dook hij vervolgens in de Marokkaanse gnawa muszek. Dit voorjaar verschenen twee albums bij Thanatosis waarop hij uitgebreid te horen is. Samen met bassist Kansan Zetterberg en drummer Kjell Nordeson, tevens te horen op vibrafoon, maakte hij ‘L’Invisible’ en als onderdeel van bassist Vilhelm Bromander’s Unfolding Orchestra werkte hij mee aan ‘Jorden vi ärvde’.

(meer…)

Stond ik gisteren stil bij twee albums waarbij saxofonist Rodrigo Amado in een kwartetbezetting te horen is, vandaag staan twee duo albums centraal. Met toetsenist David Maranha, met wie hij vorige week ook tijdens Summer Bummer optrad, maakte hij eind vorig jaar ‘Wrecks’, uitgebracht door het Portugese label Nariz Entupido en bij zijn eigen label European Echoes verscheen ‘The Healing’ waarop we hem horen met Chris Corsano. Is die samenwerking met Maranha nieuw, die met Corsano is dat zeker niet. Samen maakte ze reeds ‘No Place to Fall’, dat ook hier voorbij kwam en Corsano maakt ook, samen met trompettist en saxofonist Joe McPhee en bassist Kent Kessler deel uit van een kwartet dat Amado sinds 2015 heeft.

(meer…)

Vorige week zaterdag zat ik op Summer Bummer. Eén van de musici die daar ook op trad en aan wie ik nog geen aandacht besteedde was de Portugese saxofonist Rodrigo Amado, al jaren een vaste waarde binnen de Portugese vrije improvisatie. Tijdens dit festival trad hij op met David Maranha, met wie hij onlangs ook het album ‘Wrecks’ maakte dat hier morgen voorbij komt. Maar allereerst twee kwartetalbums. Met The Attic, verder bestaand uit bassist Gonçalo Almeida en drummer Onno Govaert en aangevuld met pianiste Eve Risser, maakte hij vorig jaar ‘Le Grande Cru’ voor NoBusiness Records en van zijn kwartet The Bridge, met dezelfde bezetting maar dan bestaand uit pianist Alexander Von Schlippenbach, bassist Ingebrigt Håker Flaten en drummer Gerry Hemingway, komt volgende maand het nieuwe album ‘Further Beyond’ op de markt via Trost.

(meer…)