Gaudeamus Festival – Dag 2 (Concert Recensie)

 Theater Kikker, Utrecht – 11 september 2025

SMASH.duo tijdens de uitvoering van ‘False Assumptions’ van Sara Zamboni. Foto’s: Facebook.

Woensdagavond wees Bart de Vrees in zijn voordracht ‘De staat van de nieuwe Nederlandse muziek’, waarmee het Gaudeamus tegenwoordig opent, er nog op hoe zeer de laatste jaren digitalisering ook de aard van muziek is gaan bepalen. Iets dat ook tijdens de concerten gisteren mooi tot uiting kwam. Het vraagt veel van componisten, maar zeker ook van de uitvoerders. Wat bij de concerten van SMAH.duo en het NADAR Ensemble verder weer eens duidelijk werd, is dat musici niet langer kunnen volstaan met het bespelen van een instrument. In toenemende mate bezitten concerten onderdelen van muziektheater. En gisteren klonken stukken van de twee andere genomineerde componisten:  Golnaz Shariatzadeh en Matthew Grouse.

(meer…)

Lees verderGaudeamus Festival – Dag 2 (Concert Recensie)

Gaudeamus Festival – Dag 1 (Concert Recensie)

Tivoli-Vredenburg, Utrecht – 10 september 2025

Yaz Lancaster en King Vision Ultra. Foto’s roogboogie

Gisteren begon, met de inmiddels jaarlijkse ‘De staat van de nieuwe Nederlandse muziek’ lezing, de tachtigste editie van het Gaudeamus Festival. Aan Bart de Vrees, onder andere componist, de eer om zijn visie op dit fenomeen te geven. En ook dit jaar zijn er weer een aantal, dit keer vier, componisten genomineerd voor de felbegeerde Gaudeamus Award, waarvan er één, de Iraanse maar in de VS woonachtige Golnaz Shariatzadeh niet naar Nederland kon afreizen wegens Amerikaanse restricties! Hoe een bastion voor de vrijheid verloren kan gaan. De uit New York afkomsitive Yaz Lancaster lukte het gelukkig wel. Hun neemt het op tegen twee Engelse componisten: Robin Haigh en Matthew Grouse.

(meer…)

Lees verderGaudeamus Festival – Dag 1 (Concert Recensie)

Summer Bummer Festival – Dag 3 (Concert Recensie)

Trix, Antwerpen – 30 augustus 2025

Zoals eerder gemeld duurde het door Sound in Motion georganiseerde Summer Bummer dit jaar drie dagen in plaats van de gebruikelijke twee en dat allemaal vanwege het feit dat dit prachtige festival inmiddels al weer tien jaar bestaat. Bij mij gaat het terug tot 2018, zo leert de zoekfunctie op deze blog en heb ik alleen 2020, dat was een om bekende redenen een online editie en 2021 gemist. Ieder jaar is het weer feest en ook de derde dag, afgelopen zaterdag bevatte weer de nodige bijzondere concerten. Vier dames waren zowel op vrijdag als op zaterdag te horen: Sakina Abdou, Camille Émaille, Lisa Ullén en Ava Mendoza. Geheel toeval is dit niet want Sound in Motion zorgt er al jaren voor dat vrouwelijke musici een belangrijk deel uitmaken van de programmering, iets dat helaas nog niet overal het geval is. Abdou en Mendoza waren vrijdag te horen met Heather Leigh en Farida Amadou, Ullén maakte deel uit van Amalie Dahl’s Dafnie Extended en Émaille hoorden we solo.

(meer…)

Lees verderSummer Bummer Festival – Dag 3 (Concert Recensie)

Summer Bummer Festival – Dag 2 (Concert Recensie)

Trix, Antwerpen – 29 augustus 2025

Marmasala. Foto’s Geert Vandepoele.

Dag 2 van het Summer Bummer Festival kenmerkt zich door een minder grote diversiteit aan muzikale stijlen, iets wat als ik naar het programma kijk ook voor de derde dag zal gelden, dan de eerste dag. De nadruk lag gisteren vooral op de vrije improvisatie, iets waar Sound in Motion, die dit festival organiseert, in eerste instantie ook bekend om is. En dan is het leuk om te horen hoe groot de diversiteit alsnog kan zijn. Vergelijk het concert van Farida Amadou, Sakina Abdou, Eva Mendoza, die hier eerder deze week reeds voorbij kwam en Heather Leigh met dat van David Toop, Ecka Mordecai en Christian Kobi en u weet wat ik bedoel. Beiden komen hier nog uitgebreid aan bod, maar werkelijk het enige wat die twee concerten met elkaar gemeen hadden, was dat het geïmproviseerde muziek betrof. Dat zegt denk ik al genoeg.

(meer…)

Lees verderSummer Bummer Festival – Dag 2 (Concert Recensie)

Summer Bummer Festival – Dag 1 (Concert Recensie)

Trix, Antwerpen – 28 augustus 2025

Afsluiting van de zomer of opmaat naar een nieuw concertseizoen? Hoe het ook zij, het jaarlijkse Summer Bummer Festival, voor de derde keer in muziekcentrum Trix is weer aangebroken. En omdat het festival dit jaar tien jaar bestaat duurt het drie dagen in plaats van de gebruikelijke twee. Of wordt dit de nieuwe standaard? Bij Koen Vandenhoudt en Christel Kumpen, samen vormen ze Sound in Motion dat al dit moois organiseert, weet je het maar nooit. Wat direct opvalt bij deze eerste dag is de veelzijdigheid van de muzikale uitingen, die was niet eerder zo groot en overschrijdt de grenzen van jazz gerelateerde vrije improvisatie op menig moment. De muziek van HxH, The Handover, Craig Leon en Cassell Webb valt daar immers moeilijk onder te scharen.

(meer…)

Lees verderSummer Bummer Festival – Dag 1 (Concert Recensie)

Kaija Saariaho & Tero Saarinen – Study for Life (Concert Recensie)

Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam (Holland Festival) – 24 juni 2025

Dansers en musici. Foto’s: Bart Grietens

Afgelopen dinsdag zag ik de dansvoorstelling ‘Study for Life’ van de Finse choreograaf Tero Saarinen en zijn uit zes dansers bestaande Tero Saarinen Company. Al is het beter om hier te spreken van muziektheater, want deze ronduit fenomenale voorstelling is beslist meer dan een hedendaags ballet. Saarinen begon twee jaar geleden aan dit werkstuk, gebaseerd op de vroege muziek van zijn landgenote Kaija Saariaho, die toen nog leefde en vol achter dit initiatief stond. De muziek van deze componiste blijkt zich dan ook bijzonder goed te lenen voor hedendaagse dans. Maar dit stuk, waarin alles op prachtige wijze samenvalt, is nog zoveel meer dan dat. Ruimte en belichting spelen een opvallend grote rol en Saarinen weet dansers en musici, die van Asko|Schönberg, zodanig met elkaar te laten samenwerken dat je soms niet eens ziet wie nu eigenlijk bij welk gezelschap behoort! (meer…)

Lees verderKaija Saariaho & Tero Saarinen – Study for Life (Concert Recensie)

Edvard Grieg – Peer Gynt (Concert Recensie)

Koningin Elisabethzaal, Antwerpen – 18 juni 2025

De strijkers van het orkest. Foto: onbekend

Natuurlijk staat het een regisseur, in dit geval Tom Goossens, vrij om zijn eigen invulling te geven aan een opera, of in het geval van Edvard Grieg’s meesterwerk ‘Peer Gynt’, ‘muziek voor theater’. En ik ga er ver in mee, hoe ver sommige regisseurs ook gaan. Soms zelfs met aanpassingen in het verhaal, zoals Ersan Mondtag onlangs nog deed bij Richard Strauss’ ‘Salome’ bij Opera Ballet Vlaanderen. Goossens gaat echter te ver in zijn regie van de concertante uitvoering van ‘Peer Gynt’, waar hetzelfde operahuis dit seizoen mee afsluit. Want je mag overal aankomen, maar niet aan de muziek en de wijze waarop de componist zijn verhaal middels muziek vormgeeft. Een wet die Goossens met voeten treedt, knap hoe hij dit meesterwerk vakkundig de nek omdraait. De prestaties van het Symfonisch Orkest en het Koor van Opera Ballet Vlaanderen, onder leiding van James Hendry, respectievelijk Joris Derder doen daar helaas niets aan af.

(meer…)

Lees verderEdvard Grieg – Peer Gynt (Concert Recensie)

Ensemble Resonanz & Abel Selaocoe – When We Were Trees (Concert Recensie)

Concertgebouw Amsterdam (NTR ZaterdagMatinee) – 14 juni 2025

Abel Selaocoe en ensemble Resonanz in de Elbphilharmonie. Foto’s: Jann Wilken

Het concert afgelopen zaterdagmiddag was een samenwerking tussen het NTR ZaterdagMatinee en het Holland Festival en bracht de cellist, vocalist en componist Abel Selaocoe op het podium, samen met percussionist Sidiki Dembélé en ensemble Resonanz, voor een in alle opzichten opwindend en memorabel concert. Selaocoe is het type musicus dat je vooral moet zien, zijn enthousiasme en charisma zijn onmisbare ingrediënten tijdens zijn optredens, met name als hij – hier voor de pauze – zijn eigen stukken ten gehore brengt. Maar er viel nog veel meer te genieten. Het nieuwe celloconcert van Kate Moore, ‘Bay of Bisons’ beleefde zijn Nederlandse première, drie dagen na de wereldpremière in de Elbphilharmonie in Hamburg, een stuk waarin Moore weer eens laat horen wat een fantastisch componist ze inmiddels is en van de voor mij onbekende Italiaanse componist Giovanni Solima klonk het al even boeiende concert voor twee cello’s en strijkers ‘When We Were Trees’.

(meer…)

Lees verderEnsemble Resonanz & Abel Selaocoe – When We Were Trees (Concert Recensie)

Paraorchestra – The Anatomy of the Orchestra – Drone Refractions (Concert Recensie)

Concertgebouw (Holland Festival) – 13 juni 2025

Paraorchestra in het Concertgebouw. Foto’s: Maarten Mooijman.

Met slechts drie stukken, van Rylan Gleave, Arvo Pärt en Pauline Oliveros, in iets meer dan een half uur maakte het Engelse Paraorchestra zich er afgelopen donderdag in het Concertgebouw wel heel erg gemakkelijk vanaf. Ik had direct medelijden met al die medewerkers die de stoelen uit de grote zaal hadden gehaald en die zaterdagmorgen weer terug moesten zetten voor het NTR Zaterdagmatinee, waarover later meer. Volgens het Paraorchestra, dat hierbij zijn Nederlandse debuut maakte als onderdeel van het Holland Festival, moet je de muziek ondergaan door om de musici, verspreid opgesteld in de zaal, heen te lopen en zo de klanken te beleven. Prima uitgangspunt en zeker bij ‘Straylight’ van de mij onbekende Gleave en bij ‘The Last Time/Ultima Vez’ van Oliveros werkte dat zonder meer goed. Minder goed pakte het uit bij één van Pärts bekendste stuk, het in talloze versies bestaande ‘Fratres’, hier uitgevoerd door drie altviolen en negen cello’s, dat veel te fragiel is voor rondlopende bezoekers. (meer…)

Lees verderParaorchestra – The Anatomy of the Orchestra – Drone Refractions (Concert Recensie)

Otto Ketting – Ithaka (Concert Recensie)

Concertgebouw, Amsterdam (NTR ZaterdagMatinee) – 7 juni 2025

Totaalbeeld zaterdag. Foto’s Foppe Schut

Een daad van gerechtigheid, zo kun je het concert van het NTR ZaterdagMatinee op 7 juni jongstleden wel noemen. Bijna veertig jaar nadat de opera ‘Ithaka’ van Otto Ketting in première ging, in 1986, krijgt dit ongemeen boeiende stuk een tweede uitvoering. Een gebeurtenis die prima duidelijk maakt wat het lot is van veel hedendaags gecomponeerde stukken, zeker als ze om een complexe bezetting vragen als dit ‘Ithaka’. Ze worden één keer uitgevoerd, het gaat bijna altijd om opdrachtwerken, anders begint een componist er niet eens aan, maar daar blijft het in veel gevallen dan wel bij. Terwijl er iedere maand wel ergens een symfonie van Beethoven klinkt, zijn hedendaagse klassiekers zelden te horen. En ben je eenmaal dood, Ketting overleed in 2012, dan wacht de vergetelheid.

(meer…)

Lees verderOtto Ketting – Ithaka (Concert Recensie)