De Amerikaanse drummer Billy Hart, die hier gisteren reeds voorbij kwam met het album ‘Just’ van zijn eigen kwartet, mag dan vorige maand zesentachtig geworden zijn, hij is nog immer bijzonder actief. Zo maakte hij onlangs met saxofonist Dave Liebman en percussionist Adam Rudolph nog ‘Beingness’, verschenen bij Rudolph’s Meta Records en horen we hem op drie stukken van pianist Noah Haidu‘s, in eigen beheer uitgebrachte, derde album gewijd aan Standards. Een album waarop we Haidu ook horen met de bassisten Gervis Myles, Peter Washington en Buster Williams; met de drummers Charles Goold en Lewis Nash en op één stuk altsaxofonist Steve Wilson.
Twee van de beste albums van vorig jaar waren voor mij zonder enige twijfel de twee delen ‘Achaisms’ waarop we Rudolph horen met Tyshawn Sorey, op het tweede deel aangevuld met Sae Hashimoto, Russell Greenberg en Levy Lorenzo. ‘Beingness’ doet me daar aan denken vanwege de grote nadruk op percussie en vanwege het feit dat Rudolph voor dit album, live opgenomen in het New Yorkse The Stone, in eerste instantie Sorey vroeg. Hart was echter geenszins een onlogische keuze, Liebman en Hart kennen elkaar reeds een halve eeuw, ze speelden mee op Miles Davis’ ‘On the Corner’ uit 1972 en werkten ook nadien nog menig keer samen. Maar zoals gezegd de nadruk ligt hier op percussie en de rol van Liebman is, ondanks dat zijn naam het eerst wordt vermeld, dan ook redelijk bescheiden. Opener ‘Unfolding’ vangt dan ook aan met zwak ritmisch slagwerk van Hart en Rudolph. Net voorbij de eerste minuut voegt Liebman zich erbij, zijn sopraansax klanken vermengend met de piano en live elektronica, waar eveneens Rudolph voor tekent. Dan is hij weer even vrij om voorbij de derde minuut weer een paar kruidige bewegingen erin te gooien, prachtig contrasterend met de percussie. Op ‘Transmutation’ horen we Liebman op een houten fluit, waarvan de klank door Rudolph op spannende wijze bewerkt wordt met live elektronica. Qua polyritmisch slagwerk is ‘Intent’ bijzonder, muziek waar Liebman maar met moeite doorheen weet te breken. Een mooi springerige partij op sopraansax van Liebman kenmerkt ‘Pathways’, boeiend begeleid door Harts bekkens. Percussie kent een breed scala aan instrumenten en met name Rudolph heeft een kast vol. In combinatie met elektronica levert het regelmatig een zeer bijzondere klankwereld op, het titelstuk ‘Beingness’, ‘Remembering the Future’ en het afsluitende ‘Mystique’ zijn daar goede voorbeelden van.
Haidu werkte voor zijn eerste album met Standards – beiden werden ook hier besproken – samen met de bassisten Williams en Washington en drummer Lewis Nash, en voor de tweede met Hart en Williams. Op dit derde album horen we in drie stukken eveneens Hart en Williams: ‘Things ain’t what They Used to Be’, ‘A Child Is Born’ en ‘Stevie W.’ In het eerste stuk opent Hart en valt hij verder ook op door zijn strakke spel, iets dat prima past bij deze Duke Ellington compositie. Thad Jones’ ‘A Child Is Born’ werpt een prima blik op Haidu’s prachtig uitgebalanceerde pianospel. Met grote toewijding geeft hij de fragiele melodie vorm. En let hier ook zeker op die al even fragiele solo van Williams. Het album mag dan ‘Standards III’ heten, dat betekent geenszins dat er geen eigen composities op staan. Het ritmisch stuwende, maar vrij korte ‘Stevie W.’ behoort daarbij. Opvallend bekkenspel van Hart en een mooie groove van Williams ondersteunen Haidu’s swingende spel. Op Willard Robinsons ‘Old Folks’ horen we Haidu met Williams – hij is het die begint met een intieme solo – en drummer Lewis Nash. Nash horen we ook in het dynamische ‘Slipstream’ van Haidu zelf, maar nu is Washington de bassist. Een stuk waarin we ook de enige bijdrage van Wilson op altsax horen. De overige stukken nam Haidu op met de twee mannen die ook de hoes sieren: bassist Myles en drummer Goold. De eerste is die waar het album mee opent: Jerome Kerns ‘Yesterdays’. Hier horen we al direct dat hij met Myles en Goold een prima ritmesectie heeft, een stuwende groove zet Haidu aan tot actie. Op ‘Lover’ van Richard Rodgers horen we dezelfde intensiteit. En in ‘Alone Together’ van Arthur Schwartz en ‘Casual’ van Chappell Roan, Dan Nigro en Morgan St. Jean ligt het tempo weliswaar wat lager, maar valt even zo goed de meeslepende groove op. Met name in dat tweede stuk, een ballade, valt dat op in het spel van Goold. ‘Teach Me Tonight’ van Sammy Cahn en Gene de Paul is de uitzondering. In deze ballade, met bijzonder fijnzinnig spel van Haidu, speelt de ritmesectie een opvallend bescheiden rol. In het enige stuk waarin we Haidu solo horen, ‘Tonight…Teach…Me’ varieert hij hier mooi op.
De albums zijn (deels) te beluisteren op Bandcamp en daar ook te koop:
