Stond ik gisteren stil bij twee albums waarbij saxofonist Rodrigo Amado in een kwartetbezetting te horen is, vandaag staan twee duo albums centraal. Met toetsenist David Maranha, met wie hij vorige week ook tijdens Summer Bummer optrad, maakte hij eind vorig jaar ‘Wrecks’, uitgebracht door het Portugese label Nariz Entupido en bij zijn eigen label European Echoes verscheen ‘The Healing’ waarop we hem horen met Chris Corsano. Is die samenwerking met Maranha nieuw, die met Corsano is dat zeker niet. Samen maakte ze reeds ‘No Place to Fall’, dat ook hier voorbij kwam en Corsano maakt ook, samen met trompettist en saxofonist Joe McPhee en bassist Kent Kessler deel uit van een kwartet dat Amado sinds 2015 heeft.

‘Wrecks’ bestaat slechts uit één langgerekt stuk van ruim drie kwartier. Een wat atypisch stuk ook daar Maranha zich specialiseert in drone-achtige klanknevels, voortgebracht middels een klein elektronisch orgel, aangevuld met verdere elektronica, waar het stuk ook mee aanvangt. In eerste instantie sluit Amado daar met ingetogen klanken bij aan, terwijl het geheel als een golf in kracht toeneemt. In deze fase zijn orgel en tenorsax lastig van elkaar te onderscheiden, tot zo rond de vijfde minuut Amado zich losmaakt uit de stroom en zich richting een ter plekke bedacht melodieus patroon beweegt. Het levert een boeiend geheel op. Iets soortgelijks deed hij vorige week, alleen kwam het daar helaas vanwege de abominabele geluidskwaliteit minder goed uit de verf. Intussen produceert Maranha een opwindende combinatie van drone en noise, een perfecte bedding voor Amado’s uitweidingen. Het inspireert deze saxofonist duidelijk, we horen hem de ene abstracte wending blazen na de andere.
Aan het begin van zijn carrière was Amado ook nog regelmatig te horen op de alt- en de baritonsax maar tegenwoordig concentreert hij zich volledig op de tenorsax. Dit album laat weer eens mooi horen hoe goed zich dat uitbetaalt, weinig saxofonisten zijn zo grondig vertrouwd met hun instrument als Amado. Zo ongeveer halverwege voegt Amado zich overigens weer in de stroom, waarna de twee enige minuten later kiezen voor een boeiend vraag- en antwoordspel. In de laatste minuten maakt Amado zich ook hieruit los en kiest hij andermaal voor een serie onnavolgbare frases.

‘The Healing’ heeft meer het karakter van onvervalste free-jazz. Het openingsstuk ‘The Healing Day’ vangt aan met een aanzwellende frase van Amado, terwijl Corsano strak meebeweegt, waarna het duo het ruime sop kiest en de klanken wild tegen elkaar botsen. En dan na ruim twee minuten horen we Amado solo zijn saxofoon binnenste buiten keren, gevolgd door een bijna romantisch moment, een groter contrast is moeilijk denkbaar. Corsano beroert de bekkens en aansluitend zijn trommels en het geheel komt wederom op stoom. Machtig mooi hoe de twee hier het gesprek aangaan en elkaar inspireren. Tegen de dertiende minuut horen we Corsano soleren, krachtig, overrompelend, op de rand van de ritmiek en zo rond de zeventiende wederom Amado, ingetogen verhalend, andermaal zijn perfecte instrumentbeheersing tonend. Tijd voor ‘The Cry’, beginnend met een mooi experimentele solo van Amado, met hoge noten horen we hem de ritmiek aftasten. Corsano is aanwezig, maar zeer bescheiden. Aansluitend volgt een meer melodieus moment, waarbij Corsano steeds nadrukkelijker aansluit, al blijft dit stuk over het algemeen relatief ingetogen. ‘Griot’ opent met opwindend spel van Corsano, met name de metalen percussie zet hij hier bijzonder creatief in. Na enige minuten voegt Amado zich erbij voor wederom een straffe combi. Tot slot klinkt ‘Release in the Mind’ en zo te horen niet alleen in gedachten, de twee gaan ook dit keer volledig los, een explosie van klank.

Beide albums zijn te beluisteren en te koop via Bandcamp: