Theater Carré, Amsterdam (Holland Festival) – 3 juni 2026
Woensdagavond vond de opening plaats van het jaarlijkse Holland Festival met ‘City of Floating Sounds’ en ‘Shattered Steps’ van de in de VS woonachtige Chinese componist Huang Ruo door het Symfonieorkest Vlaanderen onder leiding van Martijn Dendievel. Ruo behoort inmiddels tot een gezaghebbend componist die al een fors, met prijzen overladen oeuvre op zijn naam heeft staan. Dat uitgerekend zijn muziek het festival mag openen is dan ook niet echt verwonderlijk. Met zijn synthese tussen oost en west, maar ook tussen klassiek, pop, jazz en filmmuziek spreekt hij een groot publiek aan, theater Carré zat vol, zonder in te boeten aan kwaliteit.
De titel ‘City of Floating Sounds’ kreeg een extra dimensie door de bijzondere opzet van wat je een alternatieve versie van het stuk kunt noemen. Ruim honderd mensen waren om rond 19:30 uur aanwezig op het Frederiksplein voor een wandeling naar Theater Carré. Een ieder had een speciale app op de telefoon geïnstalleerd waarop de muziek klonk. Samen wandelend en luisterend naar de eigen en andermans telefoon klonk er zo een compleet orkest. De geluidskwaliteit was natuurlijk verre van optimaal, maar aan saamhorigheid ontbrak het geenszins. Eenmaal aangekomen in het theater ging het gewoon door en van alle kanten klonk de boeiende muziek van Ruo. Wat volgde was de uitvoering van dit stuk door het orkest, strak en verfijnd gedirigeerd door Dendievel. Nu pas kreeg de muziek de uitvoering die het echt verdiende. Bijzonder daarbij was dat naast het orkest op het podium er musici rondom de zaal waren opgesteld, iets wat duidelijk een extra dimensie opleverde bij dit boeiende stuk. Strijkers en hoorns begonnen vrij ingetogen, wolken van klank ontvouwden zich, flarden van een melodie trokken voorbij, zonder dat die echt tot wasdom kwam. De harmonie in het stuk viel op, dat wel. Slagwerk was er niet, louter strijkers en blazers creëerden het geluid, instrumenten die dat harmonieuze klankweefsel van Ruo optimaal kunnen vertolken. Als wolken die voorbij trokken, een echt verhaal vertelde Ruo hier niet, van echte progressie was geen sprake. Wel nam naar het einde de dynamiek steeds verder toe, voelden we een duidelijke onderhuidse stroom, zonder dat er echt sprake was van ritmiek. En toen klonk er één lange klank die langzaam, heel langzaam uitdoofde.
In het veel kortere ‘Shattered Steps’ hoorden we als eerste Ruo zelf, met opvallend expressieve, gelijkend op binnen de jazz als scat bekend staande zang, opzwepend en melodieus. Vanaf het podium liep hij de zaal in, richting de koning en zijn gevolg die ook wel eens een avondje uit wilden. Als het orkest het van Ruo overneemt, ontvouwt zich een stuk waarin we inmiddels wel de signatuur van deze componist herkennen, maar dat tegelijkertijd ook een aantal andere aspecten van zijn muziek uitlicht. Zo heeft dit stuk een opvallend beeldend karakter, waarin we overduidelijk de invloed van filmmuziek terug horen, met name in die vrij rustige, spannende tweede helft. Dat nadat we in eerste instantie werden verrast door razend spelende strijkers, ritmisch en kleurrijk. Tegen het einde kwam Ruo weer teruggelopen, nu dwars door het orkest heen zingend, als een solist tijdens een concert.
En dan moet ik natuurlijk nog even die verrassing noemen tijdens de korte pauze tussen de beide stukken: Laurie Anderson. Hildur Guðnadóttir, associate artist van het Holland Festival voor deze editie, nodigde haar uit en Anderson brengt dit jaar de installatie ‘Your Eyes in My Head’. Maar nu stond ze dus ook even op het podium met elektronica, aangedreven door op haar lichaam te trommelen, haar viool en natuurlijk haar wijze lessen in moeilijke tijden. Een meer dan aangenaam intermezzo.
