Na aandacht voor de genomineerden in het klassieke genre voor de Edisons, vandaag en morgen aandacht voor de jazz. Al kwamen hier al eerder een aantal musici die dit jaar kans maken op een trofee voorbij. Zo besprak ik in de categorie ‘Nationaal’ reeds ‘(In)finity’ van Kika Sprangers en ‘Homing’ van Sam Newbould en in de categorie ‘Nationaal Vocaal’ kwam ‘Frieze of Life’ van Sanne Rambags al voorbij. Interessant zijn ook de drie albums in de categorie ‘Nieuwkomer’: het door Dox Records uitgebrachte ‘Midnight Resets’ van pianiste Chaerin Im en het bij Zennez Records verschenen ‘Turning Thougths’ van de Chris Muller Bigband en ‘The Island’ van Kasper Rietkerk. Nieuwkomer Rietkerk heeft overigens al weer een nieuw album, het bij ECN Music verschenen ‘The Happy Worrier’. Vandaag daarom aandacht voor Rietkerk en morgen voor Im en Muller.
Rietkerk behaalde zijn master in 2023 aan de Royal Academy of Music in Londen en maakte aansluitend ‘The Island’ met zijn sextet KRSIX, verder bestaand uit trombonist Max McLeish, pianist Benji Brown, gitarist Alex Lockheart, bassist Toby Yapp en drummer Jonah Evans en aangevuld met vocaliste Immy Churchill en een strijkkwartet bestaande uit de violistes Ezo Sarici en Emily Harrison, altviolist Charlie Howells en cellist Cubby Howard. Gastrollen zijn er verder voor ternorsaxofoniste Emma Rawicz, met een mooi ingetogen solo in ‘Ship of Fools en voor accordeonist Anatole Muster in ‘Roll it in Glitter’. Overigens allemaal voor mij onbekende musici. Kijkend naar deze bezetting verwachte ik een vrij ingetogen album, niets is echter minder waar, over het algemeen kiest Rietkerk voor een vrij dynamische aanpak. Direct al in ‘Banji’ zet hij de zaak op scherp, middels een strakke en funky ritmiek en een ongemeen vette solo van McLeish. Een stuk dat zich direct vastzet in je hoofd om daar voorlopig niet meer weg te gaan. Het ‘Intro to Roll it in Glitter’ bestaat aansluitend uit een weldadig ingetogen, maar ook verwachtingen oproepende pianosolo van Brown, echt een intro dus. Aan het begin van het eigenlijke ‘Roll it in Glitter’ omarmt Brown de ritmiek, gevolgd door een al even intieme solo van Rietkerk zelf op altsax. We horen Churchill met vocale klanken en verderop een boeiende bijdrage van accordeonist Muster. Mooie intieme solo’s ook in ‘Ship of Fools’ en ‘Happend in Eridge’, met name die van Rietkerk in dit laatste stuk is bijzonder de moeite waard. Maar wat het meeste opvalt in al die stukken is de wijze waarop hij deze solobijdrages weet af te wisselen met opvallend strakke en dynamische passages waarin de gehele band tot zijn recht komt. Prachtig bijvoorbeeld hoe de gitaarsolo van Lockheart in ‘Until the End’ zo geleidelijk opgaat in het grotere geheel. Geen wereldschokkend album en Rietkerk is zeker geen vernieuwer, maar hier wordt wel met veel enthousiasme gemusiceerd in een set dynamische en goed in het gehoor liggende nummers.
‘The Happy Worrier’ maakte Rietkerk met een kwartet, met naast drummer Evans en Rietkerk zelf, gitarist John Parricelli en bassist Tom Herbert Over het album zegt Rietkerk: “It is about growing up and becoming more aware of the world that surrounds you. Having sleepless nights over problems you won’t be able to solve, or feeling melancholy. At times I found myself longing for my mostly untroubled youth. This all was the inspiratien for the music and my childhood drawings became the fundament of the artwork”. Het resulteerde in dertien over het algemeen vrij ingetogen stukken, wat het een geheel ander album maakt dan ‘The Island’. Wat mij betreft ook een beter album overigens, iets dat zeker ook te wijten is aan de kwaliteiten van senior musici als Parricelli en Herbert. En Rietkerk als solist komt hier nog beter tot zijn recht, up tempo solo’s spelen kan hij zeker, maar ik vind hem toch het best in die gevoelige solo’s, zoals in het prachtige ‘The Ceiling’ en in ‘Missing Out on the Important Stuff, in dat laatste stuk al even ingetogen begeleid door Parricelli. Die laatste speelt ook een prachtige partij in het net iets pittigere ‘The Blueberry Pancake’. Bijzonder is ook zeker ‘Mayfly’, met name door de bijdrage van Rietkerk op sopraansax, wederom prachtig vergezeld van Parricelli. Op één stuk, maar in twee versies op de Cd opgenomen, ‘Scream for Silence’ horen we de Zweedse vocaliste Rebecka Edlund in een gastrol. Een mooie vocale partij, maar het nummer voegt verder aan dit album niet veel toe. Nee dan dat meeslepende ‘Tea Lights’. Mooi ingehouden dynamiek, met grootse bijdrages van de ritmesectie, een verfrissend moment tussen alle ballades.
Beide albums zijn te beluisteren en te koop via Bandcamp:
