Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam – 16 april 2026
Op de openingsavond van het Minimal Music Festival, vorige week donderdag, ging het nieuwe slagwerkconcert van Kate Moore, ‘Storm Oratory’, in première door Het Muziek, onder leiding van Clark Rundell en met Claire Edwardes als solist. Aangezien ik op die avond voor een ander concert koos, heb ik deze uitvoering niet meegemaakt, wel was ik in de middag bij de generale repetitie. Verder verscheen er onlangs in eigen beheer een album van Edwardes, ‘Dual Attractor’ met solostukken van allemaal vrouwelijke componisten: Missy Mazzoli, Caroline Shaw, Gemma Peacocke, Natalie Williams, Anna Meredith, wederom Moore en van Edwardes zelf.
Strikt genomen valt de muziek van Moore niet onder de minimal music, daarvoor zit er nog te veel variatie in, maar het heeft er zeker elementen van, iets dat we ook in dit concert terug horen. We beginnen in deze repetitie met een paar kritieke frases, iets wat Moore de stelling ontlokt dat de percussie wel iets minder aanwezig mag zijn ten opzichte van de rest van het ensemble. Dan loopt Rundell het gehele stuk door en krijgen we een mooi beeld van het eindresultaat: prachtig vloeiende klanken, met interessante combinaties van instrumenten, zo valt het trio fluit, hobo en marimba op, de meeslepende, ietwat melancholieke strijkersklanken en de ritmische combinatie piano – marimba. En natuurlijk krijgt Edwardes volop de gelegenheid om te soleren: mooie repetitieve patronen, waar Moore tegelijkertijd de nodige variatie in bouwde. Bijzonder boeiend vind ik ook de combinatie van de fagot met de trommels verderop. De overige blazers komen erbij voor een slepende, steeds verder in dynamiek toenemende frase, een hoogtepunt in dit sterke concert.
Het album begint met ‘Orizzonte’ van Mazzoli voor vibrafoon en elektronica. Mazzoli schreef het stuk oorspronkelijk voor piano en elektronica, maar deze versie, die Mazzoli speciaal voor Edwardes schreef, blijkt ook uitstekend te werken. De elektronica vormt een consistente onderlaag waar het geluid van de vibrafoon mooi op varieert. Hedendaagse componisten voelen zich regelmatig geïnspireerd door de muziek uit de Renaissance, zo ook Shaw die haar inspiratie voor ‘in manus tuas’ weghaalde bij het gelijknamige motet van Thomas Tallis. Ook dit stuk bestaat in een originele versie, namelijk voor cello solo. Abby Fisher maakte echter een beweging voor marimba en vocalen, Edwardes brengt de première op Cd. Die vocalen zijn overigens uiterst ingetogen, meer zacht gemurmel, maar prima passend bij het repetitieve slagwerkpatroon. In Moore’s ‘Joyful Melodies’ horen we weer de vibrafoon. Moore schreef het speciaal voor Edwardes en valt dus wel te zien als een soort van prelude tot ‘Storm Oratory’. Moore over dit stuk: “music does have an impact on one’s emotions. By writing ‘Joyful Melodies’ I reflect upon what it means to be joyful and what the difference is between being joyful and being happy. Joyful is estatic where happy is accepting, joy embraces pain and beauty together. In joy lies the thorn and the rose.” En inderdaad straalt dit stuk een zekere opgewektheid uit, maar is de melancholie nooit ver weg.
Het voor marimba solo geschreven ‘I Promise Not to Poison You’, wat een opwekkende titel, van Peacocke bestaat uit drie delen. Die delen verwijzen ieder naar een plant die als vergif kan dienen: ‘Nightshade’, ‘Hemlock’ en ‘Crocus Sativus’. In die drie delen verkent de componist uitgebreid de ritmische mogelijkheden van de marimba. In het eerste stuk is dat vrij ingetogen, in het tweede deel gaat het er dynamischer aan toe. waarbij Peacocke Edwardes boeiende, polyritmische patronen laat spelen en in het laatste deel valt met name het strakke spel op, alsmede de spanning die hier wordt opgeroepen. ‘Emberstrike’ van Williams, voor vibrafoonsolo, is het kortste stuk van het album. Het is het hoofdthema van het concert dat de componiste schreef voor Edwardes en waarin stil wordt gestaan bij de “Women of Steel”: vrouwen die er in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw voor vochten om in de staalindustrie te mogen werken. Prachtig meanderende klanken ontvouwt de componiste hier. Merediths uit vier delen bestaande cyclus ‘Bumps Per Minute from 18 Studies for Dodgems’ is een wat vreemde eend in de bijt. Voor wie het niet weet, een dodgem is een botsauto, juist ja, die op de kermis, Meredith componeerde achttien patronen voor elektronica die hier uitstekend bijpassen en Jessica Wells arrangeerde er vier voor de combinatie met vibrafoon. Meer popmuziek dan hedendaags gecomponeerd dus, maar wel heel leuk. Tot slot klinkt het titelstuk ‘Dual Attractor’ van Edwardes zelf, in samenwerking met Paul Mac. Of we in een werkplaats zijn beland waarin om het hardst wordt getimmerd. Een mooie afsluiter van een boeiend album.
