Kenny Barron – So Many Lovely Things: Live in Brecon (CD Recensie)

Na historische opnames van Bill Evans en Oscar Peterson is het vandaag tijd voor de inmiddels tweeëntachtig jarige Kenny Barron en zijn trio. Het bij Elemental Music verschenen ‘So Many Lovely Things: Live in Brecon’ bevat opnames gemaakt op  het Brecon Jazz Festival in Wales, 12 augustus 1995, tijdens zijn tweede Europese tour. Naast Barron horen we de vorig jaar overleden bassist Ray Drummond en de in 2017 overleden drummer Ben Riley. Barron zei  tijdens een interview met DownBeat in 2005 over improvisatie: “You’ve got to reach, whether you make it or not. Let’s see where it goes. Very interesting things can develop through that process’. Een opmerking die verklaart waarom Barron ruim anderhalf uur neemt voor tien stukken.

We beginnen met ‘Oh, Look At Me Now’, een stuk van Joe Bushkin uit 1940. één van de vele stukken die Frank Sinatra zong, maar die had er minder tijd voor nodig dan de bijna dertien minuten die Barron ervoor uittrekt, maximaal de melodie oprekkend met zeer onderhoudend spel. Horen we de eerste tijd met name Barron, tegen het einde zit een vrij lange passage waarin de drie musici op boeiende wijze met elkaar in dialoog gaan. ‘Up Jumped Spring’ is een stuk van trompettist Freddie Hubbard, Barron speelde het regelmatig toen hij tussen 1967 en 1979 in de band van Hubbard zat. De trompet ontbreekt hier natuurlijk, maar de uitvoering is er niet minder goed door. Barron strooit kwistig met zijn noten, zijn spel heeft wel wat weg van dat van Peterson, al is het wel wat puntiger. Een andere overeenkomst is dat Barron duidelijk de leider van dit trio is, Drummond en Riley zijn met name actief in een begeleidende rol. Duetten tussen Drummond en Riley, zoals in de laatste minuten van dit stuk zijn dan ook relatief zeldzaam. We komen in deze set twee stukken tegen van collega pianist Thelonious Monk, ‘Shuffle Boil’ en ‘Ask Me Now’. Met name bij dat eerste stuk hoor je direct dat het een stuk van Monk is, de wijze waarop hij een melodie opbouwde, doet Barron hier in een solo uitvoering volledig recht. ‘Ask Me Now’ is een ballade, we horen eerst Barron, waarna de ritmesectie een lome ritmiek bouwt. Een mooi ingetogen stuk met tegen het einde een fantastische solo van Drummond. Tussen deze twee stukken zit ‘Time Was’ van John Coltrane, een stuk uit 1957. Het begint solo en vrij abstract, pas iets verderop voegen Drummond en Riley zich erbij en krijgt het stuk meer vaart. Een razend ingewikkeld stuk waarin Barron en verderop Drummond en Riley in duet, volledig weten te overtuigen.

Van links naar rechts: Ben Riley, Ray Drummond en Kenny Barron. Foto: Christian Rose & Roger Viollet

De tweede schijf vangt aan met ‘Nikara’s Song’, opgedragen aan Barrons kleindochter, een stuk dat hij voor het eerst opnam in 1993. We beginnen met speels pianospel waaruit geleidelijk een melodie groeit. Als na ruit twee minuten Drummond en Riley aansluiten ontwikkelt het stuk zich tot een aangename ballade. En ook hier weet Drummond te overtuigen met een vrij lange, ingetogen, maar zeer melodieuze solo. ‘The Surrey With the Fringe on Top’ is een stuk van Oscar Hammerstein II en Richard Rodgers uit de musical ‘Oklahoma’ en werd in 1953 door Ahmed Jamal gespeeld met zijn trio, een pianist die qua stijl wel wat gemeen had met Barron. Na een korte introductie ontvouwt het trio hier op prachtige wijze de dynamisch melodie en let op de versieringen die Barron hier aanbrengt in zijn spel, hij neemt wederom de tijd. Bijzonder is ook dat we hier Riley, in duet met Barron, uitgebreid horen soleren, dat kwam nog niet eerder voor. Na deze dynamiek past een ballade in de vorm van Ray Noble’s uit 1934 stammende klassieker ‘The Very Thought of You’. En dan hebben we nog één stuk te gaan met natuurlijk iets meer dynamiek: ‘Canadian Sunset’ van pianist Eddie Heywood uit 1956, een prachtige afsluiter van een memorabel concert. Terugkijkend op dit trio zegt Barron: “On a personal level, it was a great trio, I can’t recall a sour moment. I loved the way Ray played—solid, with great time and personality. The way he and Ben grooved together was perfect. If this concert turned into something special, it happened organically. When momentum builds, it’s because of everyone’s contribution. It was a group effort.”