Ieder jaar besteed ik aandacht aan de winnaars van het door stichting Keep an Eye genomen initiatief Keep an Eye on the Records. Dit keer ben ik er wat laat mee, de albums van 2024 moeten nog besproken worden. Overigens wel op tijd, want begin volgend jaar komen de prijswinnaars van 2025 pas met hun albums. Twee Cd’s en één LP is de oogst van 2024 – er zijn altijd drie winnaars: Van de Ierse altsaxofonist Micheal Murray verscheen ‘Rounded Nature’; van Nausqya ‘Punq’ en van Anaphora ‘[Bloom]’. De eerste twee albums kwamen uit bij ZenneZ Records, ‘[Bloom]’ bij Loumi Records.
Michael Murray’s Colourfield bestaat naast Murray zelf, inmiddels deel uitmakend van de Amsterdamse jazzscene, uit pianist Joy Shechter, bassist Omer Govreen en drummer Wouter Kühne. Eens te meer een voorbeeld van hoe internationaal deze jazz stad de laatste jaren geworden is. En wat een talent loopt daar rond, iets waar ook dit album weer een bewijs van vormt. Het is Shechter die we als eerste, met uiterst subtiel pianospel, horen op de opener ‘Light Abstracts’ als binnen vallende lichtstralen, al snel gevolgd door een al even subtiel spelende Murray. Gaandeweg krijgt het stuk meer body, culminerend in een mooie pianosolo van Shechter. ‘Radial’ is in zijn geheel wat vlotter, zich onder andere uitend in een boeiende en vrij abstracte solo van Murray. En boeiend klinkt de felle dialoog tussen Shechter en Kühne verderop in dit stuk. Murray’s solo op ‘Everlast’ is van een grote subtiele schoonheid. Het meest lastige, dit soort solo’s en vragend om een perfecte beheersing van het instrument. Welnu, daar is zeker sprake van. Na het al even ingetogen ‘In Mending’ kunnen we reeds de conclusie trekken dat Murray het best tot zijn recht komt in meer verhalende ballades. Zijn kleurrijke, vaak opvallend melodieuze spel komt hier het best tot zijn recht. Het meer dynamische werk laat hij liever over aan Shechter en de ritmesectie, zo bemerken we ook weer verderop in dit stuk. Nog zo’n prachtige ballade: het titelstuk ‘Rounded Nature’. Ook hier horen we Murray weer met uiterst subtiele noten. ‘The Opening’ staat, ondanks de titel, vrijwel aan het eind van het album en vormt één van de weinige uitzonderingen op het bovenstaande. Hier horen we Murray in een flitsende solo, de noten buitelen over elkaar, een aangenaam intermezzo.
NAUSIQA, spreek het uit als Now See Kah, bestaat uit trompettist Antonio Moreno, ook te horen op synthesizer, altsaxofonist Miguel Valente, pianist Jelle Willems, eveneens ook te horen op synthesizer, bassist Richard Nacinelli en drummer Pedro Nobre. En ondanks een grotendeels overlappende bezetting maken deze heren totaal andere muziek. ‘QA=KA’ begint met psychedelische klanken waarin we zowel de synthesizers als de beide blazers herkennen, zich voortzettend in het al even bevreemdende ‘TWO WEEQS’. Al krijgen we hier in de solo van Valente wel iets meer een jazzgevoel. Datzelfde geldt voor het veel strakkere ‘QUTE QARS’. Ook in dit stuk vinden we ondanks de duidelijke popinvloeden een duidelijke jazzvibe terug, het element dat ervoor zorgt dat dit stuk nog een zekere spanning kent. Want dat is wel wat ik op dit album mis: de drive die voor mij bij jazz hoort, het ietwat ongestructureerde uit de bocht vliegen. De muziek op dit ‘PUNQ’, is ondanks wat de titel suggereert, allemaal wel heel erg braaf en weinig buiten de lijntjes kleurend. Het kwintet weet nog het meest te boeien met het vrij rustige ‘QURRENTS’, met name door de bijdrage van de beide blazers. Een tweede stuk dat eruit springt is het sterk op rock georiënteerde ‘QASSIUS’, voor de liefhebbers van de meer stevige jazzrock.
Anaphora is een onalledaags pianotrio, bestaand uit pianist Filippo Deorsola, bassist Jonathan Ho en drummer Marco Luparia. Onalledaags omdat we direct al in de opener ‘Le Nomade’ van ‘[Bloom]’ Deorsola op een geprepareerde piano horen, waardoor zijn geluid meer aandoet als percussie en we ook Luparia uitgebreid met percussie in de weer horen. Het lijkt hier dus eerder een percussietrio dan een pianotrio, wel zo aardig. De korte stukjes ‘Archéologique’, drie in totaal, laten goed horen dat die aandacht voor percussie zijn oorsprong vindt in de Aziatische muziek, met name het eerste deel doet in alles denken aan de Indonesische gamelan. Het titelstuk ‘Bloom’ is daarmee eigenlijk het eerste stuk waarin we een voor ons herkenbaar pianotrio horen. Deorsola legt een boeiend, zorgvuldig uitgebalanceerd patroon neer, mooi ondersteund door Ho en Luparia, een boeiende compositie. Opvallend is ook het hoge percussieve gehalte van ‘Athletics Pusheen’ en ‘Lyubit’, waarin eveneens niet westerse invloeden doorklinken. Met name die laatste is bijzonder, op de rand van jazz en experimentele percussie. ‘Année Zéro’ is dan weer meer jazz, één van de hoogtepunten van dit over de gehele linie sterke album, terwijl het afsluitende ‘Blossom’ weer invloeden kent van de minimal music en de muziek van The Necks. Het is juist die afwisseling wat dit ‘[Bloom]’ tot een bijzonder origineel album maakt.
‘PUNQ’ en ‘[Bloom]’ zijn te beluisteren via Bandcamp en daar ook te koop. ‘Rounded Nature’ is te koop via de website van ZenneZ Records.
