Met enige regelmaat duiken er oude, vaak nooit eerder uitgebrachte opnames op van grote jazzmusici. Een stapeltje hier liggende albums krijgt de komende tijd daarom alle aandacht, waarbij ik begin met late opnames van één van de grootste pianisten uit de jazz: Oscar Peterson. Begin jaren ’90 van de vorige eeuw gaat het met de gezondheid van deze in 1925 geboren pianist wat minder. Hij wordt aan zijn heup geopereerd en krijgt in 1993 een beroerte. Wonder boven wonder krabbelt hij echter weer op en vier jaar na de al snel legendarische sessies in de Blue Note uit 1990 maakt hij begin 1994 nieuwe opnames met de vooral in de wereld van de klassieke muziek bekende violist Itzhak Perlman. Aansluitend staat hij op 13 juli in München, waarvan pas vorig jaar, onder de titel ‘City Lights’ de opnames uitkwamen bij Mack Avaenue.

In een bezetting waar hij graag mee werkte, het pianotrio aangevuld met een gitarist. We horen naast Peterson bassist Niels-Henning Ørsted Pedersen, die vaak musici uit Amerika bijstond tijdens Europese concerten, drummer Martin Drew en gitarist Lorne Lofsky in een serie eigen stukken, afgewisseld met standards, eveneens een kenmerk van Peterson. En dus trappen we af met ‘There Will Never Be Another You’ van Harry Warren en Mack Gordon. Zoals het een superster betaamt komt Peterson in dit openingsstuk pas nadat de andere musici reeds begonnen zijn het podium op, een enthousiast applaus doorkruist zo Lofsky’s eerste solo. Eenmaal gezeten zet Peterson direct deze overbekende melodie neer, gevolgd door Lofsky. En even verderop blijkt dat hij die avond uitstekend in vorm was, hij flitst als vanouds over het klavier, strooiend met een overdaad van noten, zo typisch voor Petersons spel. Alleen een paar korte solo’s van Drew doen hem even stoppen. Aansluitend klinkt zijn eigen ‘The Gentle Waltz’, zorgvuldig krijgt de melodie hier gestalte, spaarzaam ondersteund door de ritmesectie. Maar het is Lofsky die met een bloedmooie solo verderop de show steelt. En dan is het tijd voor de blues, Petersons ‘Kelly’s Blues’, heerlijk vet neergezet door deze pianist, op een aardse groove van Pedersen, verderop uitmondend in een broeierig spannende solo. Het begin van ‘Love Ballade’, een lange solo van Peterson, is een mooi voorbeeld van wat zijn dochter Céline Peterson over zijn spel in die jaren stelt in het Cd boekje “There was an umbrella of vulnerability over performances which made them even more intimate”. Met name de eerste frases van dit nummer zijn van een grote, maar ook breekbare schoonheid.

Het titelstuk  ‘City Lights’, we zien het mooi terug op de hoes: München bij nacht, is eveneens een compositie van Peterson zelf. Een beklijvende melodie, aanvankelijk mooi gedoseerd en verderop, als de ritmesectie aansluit, prachtig voorzien van eindeloze slierten noten. En dan is het weer eens tijd voor een standard:  Clement Wells en Seymour Lefco’s ‘You Look Good to Me’. Mooi zoet hoe Peterson hier de melodie neerzet, puntig begeleid door met name Pedersen, ingehouden swing aanvankelijk, tot het kwartet met enerverende kracht losbarst. En verderop is de solo van Pedersen het benoemen waard, schitterend hoe hij hier de melodie op zijn contrabas uitwerkt. Om nog maar te zwijgen van de lange solo die zijn eigen ‘Samba Petite’ vormt. Prachtig hoe hij hier ritmiek met melodie afwisselt. Met name hier horen we wat een ongelofelijk goed bassist de in 2005 overleden Pedersen was. En dan is het tijd voor een stuk van die andere grote pianist: Duke Ellington. Peterson speelde het overbekend ‘Satin Doll’ die avond in München. De blues klinkt door in iedere frase, een meeslepende blues. En hier weer eens een boeiende bijdrage van Lofsky, de enige van dit kwartet overigens die nog in leven is. Een overdadig applaus breekt los, tijd dus voor een toegift, Petersons ‘Nighttime’ laat ons nog één keer genieten van de man zijn fantasierijke spel, we swingen de zaal uit.

Het album is te beluisteren via Bandcamp en daar ook te koop: