Emilie Škrijelj en Tom Malmendier komen regelmatig voorbij op deze blog, meestal met opnames op hun eigen label eux saem, met die mooie abstracte hoesjes van Škrijelj. Nu is het allereerst de beurt aan een gezamenlijk treffen met Otomo Yoshihide, in de weer met platenspelers, iets wat ook voor Škrijelj geldt, terwijl Malmendier zich beperkt tot zijn drumstel. ‘Weird Morning Meeting’ is de bijzonder toepasselijke titel. Verder de opnames van het duo Škrijelj – Malmendier, werkend onder de naam Les Marquises, die werden gemaakt tijdens een optreden op het jazzfestival van Nickelsdorf in 2022 en die van het duo Quentin Stokart – Tom Malmendier, uitgebracht onder de titel ‘Mehin’. De eerste op gitaar, de tweede andermaal op drums.

Het is inderdaad nogal weird wat we horen op die ‘Weird Morning Meeting’. Zeker de eerste minuten van dit bijna drie kwartier durende stuk bestaan uit pure noise, getoverd uit de platenspelers. Malmendier verweert zich met kracht tegen deze overdaad, wild om zich heen slaand. Zo rond de zevende minuut schakelt hij over op de bekkens en bekeren ook de andere twee zich tot het hoog. Of er vijf tandartsen tegelijk bezig zijn met boren, zo klinkt het. Nee, geen muziek voor tere zielen. Al vinden die dit sowieso niet thuis horen onder de noemer ‘muziek’. Gelukkig duurt dit ook weer niet zo lang, Malmendier creëert rollende donder en op de platenspelers klinken met een beetje fantasie folk-achtige klanken. Tot het ook nu weer aanzwelt tot een heuse noise-storm. Even een beetje rust zo tegen de twintigste minuut, abstracte klankwendingen, gierende boren, gruizig slagwerk en hoge piepgeluiden volgen. Niet thuis doen met de eigen LP’s, lijkt hier het devies. En prachtig dat spannende slagwerk van Malmendier even verderop, de opmaat voor een weer meer dynamische, om niet te zeggen zeer hectische frase, met verderop duidelijk flarden van gezongen / gesproken tekst, die duurt tot dit trio het na bijna drie kwartier genoeg vindt.

Maar boeiend, deze vorm van vrije improvisatie waarin we elektronica horen samen met een akoestisch instrument. Iets soortgelijks gebeurt op Live in Nickelsdorf al horen we hier Škrijelj ook op haar eigenlijke instrument, de accordeon en vult ze de platenspeler aan met andere vormen van elektronica. En lijkt de insteek op ‘Weird Morning Meeting’ toch vooral die van muzikaal overdonderen te zijn, hier valt vooral de aandacht voor klankkleur op. Met name dankzij de verrichtingen van Škrijelj worden we vergast op een opvallend bonte en fantasierijke muzikale wereld. Malmendier voegt zich hier uitstekend naar, voorziet het ene moment al die wonderlijke geluiden van een duidelijk raamwerk, zo te horen regelmatig trommelend met zijn handen, om op een ander moment vrolijk zijn eigen weg te gaan. En leuk is die frase zo rond de tiende minuut waarin beide percussieve klanken produceren, uitmondend in de rollende donder van Malmendier, alles wegvagend. En dan is het verderop weer de beurt aan Škrijelj die een LP met Afrikaanse zang, tenminste dat is waar ik dit mee associeer, te voorschijn heeft gehaald, het geeft een exotisch tintje aan dit album. Bijzonder is ook het gebruik van gesproken tekst, klinkend als komend van een intercom zo rond de dertigste minuut, in combinatie met gruizige percussie van Malmendier. En waar eindigen we dit concert mee? Juist de accordeon, aangelengd met feedback

En dan is er ‘Mehin’, waarop we Malmendier horen met Stokart. Nu dus geen platenspelers en een accordeon maar een gitaar, aangevuld met elektronica, al staat dat niet vermeld op de hoes en wederom drums. Maar dat is het dan ook wel wat dit album onderscheidt van die andere twee. Muzikaal ligt het zonder meer in het verlengde, ook hier gaat het om vrije improvisatie, vaak van het meer dynamische soort. Ik zou het qua dynamiek dan ook plaatsen tussen ‘Weird Morning Meeting’ en ‘Live in Nickelsdorf’ in. De twee kiezen ook hier aanvankelijk voor stomende dynamiek, tegen noise aan schurende klanken, vreemde geluiden, fragmenten van zang en andere bizarre klankuitingen. En terwijl Malmendier zo rond de tiende minuut uitwijkt naar allerlei metalen percussie, met de bijbehorende geluiden, laat Stokart zijn snaren vervaarlijk knarsen en wringen. Maar iets verderop wordt het rustiger, neemt het zoeken naar mooie, opwindende klanken het over en belanden we in een zeer creatief muzikaal universum. En ja, natuurlijk loopt ook nu het tempo gaandeweg weer op, tot de hectiek die we ook op ‘Weird Morning Meeting’ tegenkwamen.

Alle drie de albums zijn te beluisteren via Bandcamp en daar ook te koop: