Eén van de hoogtepunten van de laatste editie van Summer Bummer was zondermeer het optreden van saxofonist Rodrigo Amado met bassiste Joëlle Léandre en drummer Gerald Cleaver. Des te meer reden om hier weer eens op Amado in te zoomen. Dit voorjaar verscheen ‘Wailers’ van zijn This Is Our Language Quartet met de sterbezetting van Joe McPhee op tenorsax, Amado op tenor- en altsax, bassist Kent Kessler en drummer Chris Corsano en onlangs kwam ‘Desolation Row’ uit waarop Amado te horen is met David Maranha op elektronisch orgel, waarmee hij overigens ook in 2025 optrad tijdens Summer Bummer. Beide albums kwamen uit bij zijn eigen European Echoes.
‘Wailers’ is een studio album bestaande uit zes stukken. We starten direct vol op stoom met het titelstuk, alsof de muziek al even bezig is wanneer ik mijn stereo aanzet. Amado en McPhee nemen het tegen elkaar op, Kessler en Corsano leggen een stomend patroon. Muziek die je letterlijk de adem beneemt. Pas helemaal tegen het einde neemt de dynamiek af, de opmaat vormend voor ‘Hot Folk’. Kessler en Corsano zorgen hier met experimentele technieken in eerste instantie voor de spanning, waarbij met name de stroeve strijkbewegingen van de eerste opvallen. Begint het allemaal nog vrij rustig, gaandeweg loopt de spanning op, culminerend in een flamboyante solo van McPhee. En dan slaat de sfeer voorbij de vierde minuut volledig om: een opvallend harmonieus duet van Amado en McPhee. Prachtig ook die solo van Amado verderop, kraakhelder op dat rafelrandje na dat er net dat beetje extra spanning aan geeft. Zowel solo’s als duo partijen maken dit stuk zonder meer het hoogtepunt van dit opvallend sterke album. Dat we met deze saxofonisten een klasse apart hebben wisten we al, maar hier wordt het weer eens bevestigd. De openingssolo van McPhee in ‘Violet Souls’ maakt dat eveneens duidelijk, zich bewegend tussen melodie en abstractie weet hij zonder meer te overtuigen. Met Kessler erbij loopt de dynamiek op en als Amado en Corsano aansluiten is de klankenstroom niet meer te stuiten. Amado in de weer met een vogelfluitje, dat is waar ‘Theory of Mind III (fro Joe)’ mee begint, hij blijkt het uitstekend te beheersen. McPhee neemt het stokje over en samen met de ritmesectie brengt hij de maalstroom weer op gang. Met ‘Subterranean Nigth Color’ gaan we vrolijk verder op de reeds ingeslagen weg, ook hier weer stomend spel op de saxofoons waarbij de heren geenszins voor elkaar onder doen. Het is dat duidelijk aangegeven staat bij welke luidspreker ik mijn oor moet houden, anders zou ik ze niet uit elkaar kunnen houden. In het slotnummer, ‘Blue Blowers’ gaat het er aanvankelijk iets rustiger aan toe, mooi hoe de twee blazers hier elkaar aanvullen, zwevend tussen melodisch en abstract. En ja, natuurlijk loopt ook hier de spanning op tot het kookpunt.
Maranha en Amado maakte reeds in 2024 samen een album: ‘Wrecks’, dat ook hier voorbij kwam. Dat album bestond uit slechts één stuk en dat is ook nu weer het geval. Het begint allemaal vrij duister met Maranha’s patronen op het orgel, waar Amado onverwacht kleurrijk op reageert, alsof hij de duisternis wil doorbreken. Dat lukt bijzonder goed, die meanderende saxofoonklanken vormen een prachtig tegenwicht tegen die verontrustende klanken van Maranha. Dat wordt wellicht nog wel het mooist duidelijk op de momenten waarop we Amado even niet horen, zoals rond de derde en de zesentwintigste minuut. Het betekent hard werken om die donkere onweerswolken de baas te blijven. Uiterste krachtsinspanningen levert onze saxofonist hier om de duisternis te blijven doorbreken, te meer daar bij ieder tandje dat Amado bijzet, Maranha dat eveneens doet. Wat dat betreft houden de twee elkaar hier perfect in evenwicht met deze spannende liveset als resultaat. En die spanning loopt steeds verder op, ook hier weer, tot een weergaloze maalstroom aan klanken. waarin echter altijd de melodie centraal blijft staan. Een hoogtepunt is dat prachtig meanderende patroon rond de twintigste minuut.
Beide albums zijn te beluisteren en te koop via Bandcamp:
