Bassist Thomas Rosen maakt deel uit van [BOLT], waarmee hij hier onlangs voorbij kwam met ‘Untitled (Seagull)’ maar werkt ook onder het alias rsn. Bij Attenuation Circuit brengt hij onder dit alias een serie duo albums uit waarvan ‘Indistinction #1 en #2 hier reeds voorbij kwamen, alsmede ‘Clarity #1′, Interweaving #1’ en ‘Shift #1’. Nu is het de beurt aan ‘Indistincion #1’ waarop we Rosen horen met Niacinamide, het alias van Thomas Mankowski en ‘Aporia #1’ dat hij maakte met Baltzer, ofwel Sebastian Brohn.
‘Indistinction #1’ bestaat uit vier delen. Direct in het begin al geraken we in een niet aflatende stroom noise met opvallend weinig variatie. Dat is wat anders in het tweede deel, een ritmische puls als van een machine jaagt hier de gruizige klanken aan, die ook net even wat meer kleur bevatten. Verderop dringen de twee de ritmiek voor enige tijd weg, maar laten het op tweederde weer in alle hevigheid toe. Eindigen doen we dit deel echter met een monotone drone. Bijzonder is het geluid in het derde stuk, vreemdsoortige noise, een geluid dat ik nog het meest associeer met een vastlopende machine, hier moet nodig een monteur naar komen kijken. Of is het een fikse storm, een hoeveelheid puin meevoerend? Dat laatste geldt in ieder geval wel voor het vierde deel, met als bijzonderheid die klok. Een extra spannend element in deze duistere set.
‘Aporia #1’ is deels een ander album. We horen hier Rosen op bas en Brohn op gitaar aanvankelijk in de meest liefelijke ambient klanken denkbaar. Zo ongenaakbaar als ‘Indistinction #1’ klinkt, zo licht en vrolijk stemmend begint dit album. Prachtige klankkleuren ontvouwt het duo in dit eerste vrij lange deel, tot de muziek ook hier gaandeweg een wat grimmiger karakter krijgt. Halverwege keren we wel weer terug naar de meer poëtische klanken, maar dat is van korte duur en met name het einde van dit deel is geen ambient meer, maar meer experimentele elektronica met nois invloeden. Het tweede stuk, met ruim een kwartier het kortste, mag het label dark ambient krijgen, hier is van de liefelijke sfeer van het eerste stuk niets meer over. Het derde stuk, met bijna een half uur tevens het langste, kan dan weer onder de noemer ambient geschaard worden, al doet halverwege ook de noise zijn intrede. Maar het duo creëert hier zonder meer een meeslepende klankwereld. Tot slot is er een relatief korte vierde deel, waarin we totaal andere muziek horen dan in het voorgaande: ingetogen klanken, komend in lichte golven.
Beide albums zijn te beluisteren en te koop via Bandcamp:
