Vorige week zaterdag zat ik op Summer Bummer. Eén van de musici die daar ook op trad en aan wie ik nog geen aandacht besteedde was de Portugese saxofonist Rodrigo Amado, al jaren een vaste waarde binnen de Portugese vrije improvisatie. Tijdens dit festival trad hij op met David Maranha, met wie hij onlangs ook het album ‘Wrecks’ maakte dat hier morgen voorbij komt. Maar allereerst twee kwartetalbums. Met The Attic, verder bestaand uit bassist Gonçalo Almeida en drummer Onno Govaert en aangevuld met pianiste Eve Risser, maakte hij vorig jaar ‘Le Grande Cru’ voor NoBusiness Records en van zijn kwartet The Bridge, met dezelfde bezetting maar dan bestaand uit pianist Alexander Von Schlippenbach, bassist Ingebrigt Håker Flaten en drummer Gerry Hemingway, komt volgende maand het nieuwe album ‘Further Beyond’ op de markt via Trost.
We beginnen ‘Corps’ het openingsstuk van ‘Le Grande Crue’ met een paar ferme bewegingen van Almeida, waarna Govaert aansluit voor een vrij duister duet. Amado voegt zich erbij met soepele, ingetogen, maar tegelijkertijd krachtige lijnen en Risser plaatst accenten. Gaandeweg loopt het tempo op, met name dankzij Govaert en krijgt Amado’s spel meer kleur. Bijzonder is ook de frase van Risser, wat voorbij de achtste minuut, waarin ze ons verrast met krachtige, ritmische patronen. En als Amado terugkeert is het met abstracte, alle kanten opschietende noten. Maar het is vooral de ritmiek die opvalt in het verdere verloop van dit boeiende stuk. ‘Peau’ vangt uiterst melodieus aan met vederlicht saxofoonspel, prachtig ingebed in de ritmiek van Almeida en Govaert en met mooie extra’s van Risser. En ook nu is zij het die breekt met de ingeslagen weg en rond de vierde minuut overschakelt op fel ritmische notenclusters, overigens mooi ondersteund door percussie van Govaert. En ook nu laat Amado zich hier graag door beïnvloeden, als hij de tijd weer rijp vindt, klinkt zijn spel aanmerkelijk abstracter. En rond de negende minuut valt het spannende duet van Almeida en Govaert op: een wonderlijke klanknevel. Het ruim twintig minuten durende ‘Phrase’ vangt aan met Rissers abstracte patronen, al snel gevolgd door de rest van het kwartet. Een opvallend fel stuk. En dus krijgen we verderop ook een veel heftigere solo van Govaert. Rond de zevende minuut neemt de dynamiek geleidelijk af en verrast het kwartet met ingetogen spel, waarbij met name Almeida opvalt. Het is Govaert die rond de dertiende minuut de ritmiek er weer in brengt, samen met Almeida en zo het vuur weer tot grote hoogte oppookt. ‘Pierre’ vangt aan met een spannend duet van Almeida en Govaert waar Amado met een opvallend lichte toets doorheen breekt, als de fluitende wind. Lang blijft het ook nu niet rustig, het tempo loopt op en het is met name Amado die opvalt met onvermoeibaar krachtig spel.
‘Further Beyond’, een registratie van een concert in 2023 in het Bimhuis, begint met ‘A Change is Gonna Come’. Klinkt het begin nog vrij melodieus, het verdere verloop is onstuimig te noemen. Met name Von Schlippenbach pakt, ondanks zijn inmiddels hoge leeftijd, fel uit. Samen met de ritmische frases van Amado brengt hij de muziek tot grote hoogte. Aansluitend geraken we in rustiger vaarwater en vallen Amado’s melodieuze frases op, alsmede zijn warme toon. Frases die afgewisseld worden door Von Schlippenbachs ritmische spel en ondersteund door een constante groove van de ritmesectie. Het titelstuk ‘Further Beyond’ vangt uiterst rustig aan met mooi ingetogen lijnen van Amado, soms ietwat gruizig qua klank, maar tegelijkertijd uiterst innemend en in duet met Von Schlippenbach die hem puntig en onderhoudend van repliek dient. Een lang stuk van bijna een half uur en dus loopt ook hier gaandeweg de spanning op en krijgt de ritmesectie een steeds grotere rol. Amado en Von Schlippenbach volgen en de muziek verwordt tot een maalstroom aan klanken, qua heftigheid het album van The Attic voorbijstrevend. Ook bijzonder die stomende frase zo rond de zeventiende minuut, als een voorbij denderende trein klinkt het hier. Overigens is het Hemingway die hier zingt. Naadloos gaat het over in het al even onstuimige ‘That’s How Strong Our Love Is’. Iets dat perfect past bij de titel van dit met bijna acht minuten relatief korte stuk.
Beide albums zijn te beluisteren en te koop via Bancamp:
