Twintig jaar geleden richtten saxofonist David Rempis, bassist Ingebrigt Håker Flaten en drummer Frank Rosaly het trio The Outskirts op, alle drie toen woonachtig in Chicago. Met het vertrek van Flaten uit Chicago in 2008 viel het trio uit elkaar al bleven de musici elkaar in diverse andere bands nog altijd ontmoeten. Tot Rempis en Rosaly eind 2013 op zoek waren naar een nieuw construct voor samenwerking en Rosaly met het idee kwam om The Outskirts nieuw leven in te blazen, waar Flaten wel voor te vinden was. En zo geschiedde, resulterend in een korte tour in het voorjaar van 2025. Opnames daarvan verschijnen later deze maand onder de titel ‘Orbital’ bij Rempis’ Aerophonic Records.  Extra interessant is de tweede Cd van deze dubbelaar, vanwege pianiste Marta Warelis als gast. De opnames werden gemaakt in het Antwerpse Rataplan door Koen Vandenhoudt, tijdens een concert georganiseerd door Sound in Motion.

Bijzonder aan dit album – en dat geldt louter voor de eerste Cd – is ook dat Rempis vooraf een aantal ruwe composities aanleverde, iets waar hij het afgelopen decennium nu net afstand van genomen had, pure improvisatie was lang zijn devies. Niet dat we nu ineens zitten te luisteren naar volledig uitgewerkte stukken, er is ook nu nog veel ruimte voor eigen inbreng, iets waar deze musici prima raad mee weten. De eerste schijf begint met het meer dan een half uur durende ‘Four Feet of Slush / Glass Part 2′ en een opvallend dynamische ritmiek, waarin we direct Flaten en Rosaly herkennen. Als een gestaag stromende rivier, een perfecte bedding voor Rempis’ meanderende spel, hier op tenorsax. Rond de zesde minuut horen we Flaten solo, de groove is perfect, weinigen doen hem dit na, de enige die in de buurt komt is William Parker. Het is het intro tot een meer ingetogen frase, diep doorleefde klanken van Rempis op een spannende, ietwat duistere ritmiek. En natuurlijk, lang rustig blijft het niet, gaandeweg maakt het trio weer vaart. Voorbij de twintigste minuut valt met name die solo van Rosaly op, zonder meer één van de meest avontuurlijke drummers van dit moment. Het is ook  het moment dat Rempis overschakelt op de altsax, voor een diep doordringende bijdrage verderop. ‘Cascades / Hover’ begint uiterst ingetogen, een prachtig doorleefde melodie van Rempis, duidelijk gecomponeerd, al even intiem begeleid door Flaten. En ook nu zoekt Rempis verderop weer de vrijheid, meanderend zoekt hij zijn weg tussen de ritmische patronen van dit ritmetandem. In  ‘Strafe / Glass Part 1’ horen we Rempis op altsax in een kwikzilveren swingende melodie, hier openbaart zich andermaal het voordeel van componeren, al wordt er verderop zeker ook geïmproviseerd. En wat een groove valt hier ons deel ten, culminerend in een grootse solo van Rosaly.

De tweede Cd begint met het iets meer dan veertig minuten durende ‘Spherical Harmonics’. Vanaf het allereerste begin een zeer abstract stuk, waarin improvisatie duidelijk de boventoon voert. Een onontwarbare kluwen van klanken waar Rempis slechts moeizaam op altsax doorheen piept. Pas iets voorbij de negende minuut neemt de dynamiek af, verstilde klanken, uitmondend in een opvallend intieme solo van Flaten. Lang blijft het ook deze keer niet rustig, de muziek verdicht zich andermaal tot een onnavolgbare maalstroom. Mooie abstracties, met name die rond de negende minuut: een prachtig duet van Rempis en Warelis, gevolgd door een vloeiende stroom klanken, waar alleen Rosaly van afwijkt. Maar het overgrote deel van dit boeiende stuk bestaat toch uit die oeverloze stroom klanken, waarin met name Rempis en Warelis elkaar de loef afsteken. Het eerste deel van het bijna een half uur durende ‘Angular Momentum’ is al even abstract, maar veel ingetogener. Intieme frases wisselen elkaar hier af, een overtuigende eenheid vormend. Het tweede deel is weer zeer onstuimig, het zijn musici die toch iedere keer weer de maalstroom opzoeken, het publiek meevoerend in hun grenzeloze enthousiasme.

Het album is deels te beluisteren via Bandcamp en daar ook te koop: