Naar aanleiding van het basklarinetfestijn, waarover ik eerder deze week berichtte, ook vandaag drie basklarinettisten: Ziv Taubenfeld, Jason Stein en Ben Bertrand. Taubenfeld bracht onlangs een nieuw album uit van zijn band Full Sun bij zijn nieuwe label Full Sun Records: ‘Nomads’. We horen een septet met verder bekende musici uit de Amsterdamse scene: saxofonist Michael Moore, trombonist Joost Buis, vibrafonist Yung-Tuan Ku, pianist Nico Chientaroli, bassist Rozemarie Heggen en drummer Onno Govaert. Stein is te horen op het bij Astral Spirits als LP verschenen ‘Illuminiscence’ een album van het trio Hearts & Minds, verder bestaand uit Paul Giallorenzo op synthesizers en elektrische piano en drummer Chad Taylor. Verder aandacht voor Ben Bertrand die zijn solo album ‘Relic Radiation’ uitbracht bij Stroom.tv.
‘Keep Walking (dedication to Jimmy Lyons)’ heet het eerste nummer van de in een prachtig, handgemaakt hoesje gestoken Cd ‘Nomads’. In dit eerste stuk eert Taubenfeld de Amerikaanse altsaxofonist die in 1986 reeds overleed, slechts 54 werd hij. Verder haalde Taubenfeld inspiratie voor dit album bij de polyfonie van de Pygmeeën en bij het enthousiasme van zijn groepsleden, of zoals Taubenfeld het zelf uitdrukt: “The first thing that comes to mind when thinking of Full Sun is the joy that a group of creative musicians can bring to the world. Especially in our times, when compassion and unity are much needed”. Het uit zich reeds in dit eerste stuk in opwindend spel, te beginnen met een ingetogen blazerspartij, een aantal keren onderbroken door een roffel van Govaert en mooie accenten van Ku, duidelijk een gecomponeerd stuk. Wat volgt is meer percussie en de piano van Chientaroli in verstilde harmonie. Langzaam neemt de dynamiek toe en krijgt de muziek een meer abstract karakter. En zo rond de zevende minuut horen we overduidelijk Taubenfeld met prachtig spel op zijn basklarinet, deels solo, deels in duet met Buis, die verderop de solorol overneemt. En wat verderop valt die gruizige monoloog van Taubenfeld op, pratend door zijn basklarinet. ‘Rozemarie’s Flying Carpet bestaat vrijwel volledig uit een indringende, zeer overtuigende bassolo van Heggen, verderop spaarzaam ondersteund door Govaert. Die horen we, ik denk samen met Ku, aansluitend ook aan het begin van het titelstuk ‘Nomads’ en het is hier dat die polyfonie van de Pygmeeën zich openbaart. Een bijzonder ritmisch stuk, zeker als ook de blazers aansluiten. Bijzonder is dat het verderop even gedaan is met de ritmiek en er weer ruimte is voor wat meer abstract spel. In ‘Balbalus’ overheerst weer de abstractie, met mooie solo’s ban Chientaroli en Taubenfeld, maar ook met heerlijk stroef samenspel.
Het is Stein die ‘Illumiscence’ opent met ‘Counterpoint’. En horen we aanvankelijk een vrij gelijkmatige melodie, al snel ondersteund door Taylors slagwerk, verderop neemt de abstractie verder toe. In ‘Particle Field’, één van de andere vrij korte stukken, overheerst de ritmiek. Een boeiend stuk, met name door de bijdrage van Stein, nog altijd één van de besten op dit instrument. Prachtig ook dat puntige ‘Horizon’ en die heerlijk vette, diepe toon die Stein hier produceert en schitterend hoe zijn spel verderop volledig ontspoort, maar let ook zeker op het slagwerk van Taylor. ‘Imaging’ klinkt abstracter, met mooie bijdrages van Giallorenzo en Taylor. ‘Turbulence’ is een hoogtepunt op dit album en dan met name door dat turbulente spel van Stein, de enorme veelzijdigheid van dit instrument komt hier ruimschoots aan bod. En in ‘Can’t / Won’t’ moet de bijdrage van Giallorenzo worden genoemd, die overigens een vrij bescheiden bijdrage heeft op dit album. Bijzonder is ook ‘Burnt In’ en dan vooral de ingetogen wijze van spelen. ‘Indiscent’ vormt daar weer een scherp contrast mee, het is inderdaad onbehoorlijk wat Stein hier uit zijn basklarinet perst. Tot slot klinkt ‘Illumination’ met mooi triospel, een waardige afsluiter van een bijzonder gevarieerd album.
Op de Bandcamppagina van ‘Relic Radiation’ citeert Bertrand deze woorden uit het boek ‘The Puppies of Terra’ van Thomas M. Disch.: “Of my first visit to Earth in 2024 I have only the fuzziest recollection, for here I must fall back on my own mnemonic resources. My chief impression seems to have been of sunlight, the authentic, inimitable sunlight of Earth. Organs that have evolved under particular conditions will naturally be most comfortable where those conditions obtain, and thus no substitute, however artful, can provide just those balances of colour and intensity, those alterations of night and day, summer and winter, hazy and clear, that our very cells will recognize, demand, and crave”. Woorden die hem inspireerden voor dit opmerkelijke album waarop we Bertrand in de weer horen met klarinet, basklarinet en elektronica. Het eerste stuk, ‘Microwave Background’, is een indrukwekkende klanknevel waarmee Bertrand de sfeer verklankt van bovenstaand citaat. Hij borduurt er in ‘Event Horizon’ mooi op door. In dit stuk hoor je overigens wat duidelijker de basklarinet, al dient de klank met name als grondstof voor zijn duistere klanknevels. In ‘GW 150721’ bepaalt de basklarinet de stromende ritmiek, waardoor dit stuk wat meer dynamiek krijgt. Ook in ‘Stereo A’ herken je de basklarinet perfect, prachtig hoe Bertrand hier dit indrukwekkende laag inzet. De klankrijkdom van de (bas)klarinet komt ook prachtig tot uiting in de duidelijk door minimal music beïnvloede ‘Big Bounce’ en ‘GW 190905’, met name dat laatste stuk is een genot om naar te luisteren. Al met al een bijzonder album, met name door de integratie van de (bas)klarinet met elektronica.
Alle drie de albums zijn te beluisteren en te koop via Bandcamp:
