Kerry O’Brien & William Robin – On Minimalism – Documenting a Musical Movement (Boek Recensie)

De afgelopen weken kwam hier een grote diversiteit aan muziek voorbij waar het predicaat ‘minimalisme’ op geplakt kan worden. Of de componist of musicus het hier ook altijd mee eens is, doet daarbij niet zoveel ter zake. Wat telt is dat die muziek een aantal kenmerken heeft: sterke ritmiek, een repetitief karakter, het gebruik van drones en mede ten gevolge van dit alles een vaak meditatief karakter. Inmiddels is deze stijl van componeren / musiceren algemeen aanvaard, iets dat ook sterk blijkt uit het bij University of California Press verschenen ‘On Minimalism – Documenting a Musical Movement’ van Kerry O’Brien en William Robin. Een bijzonder boek waarin we een prachtige inzage krijgen in de geschiedenis van deze stroming.

(meer…)

Lees verderKerry O’Brien & William Robin – On Minimalism – Documenting a Musical Movement (Boek Recensie)

Andrew Poppy – Ark Hive of a Live – Deel 2 (CD Recensie)

In dit tweede deel over het bij False Walls verschenen ‘Ark Hive of a Live’, een prachtig portret van de Andrew Poppy’s muziek, besteed ik aandacht aan de Cd’s drie en vier. Hier vooral ensemble stukken, benevens een aantal stukken voor solo piano op de vierde Cd. En ook hier valt de veelzijdigheid van deze componist op. Zoals gezegd in het eerste verslag wortelt zijn muziek zeker in het minimalisme dat in de jaren ’60 van de vorige eeuw opkwam, maar laat hij zich ook inspireren door andere stromingen.

(meer…)

Lees verderAndrew Poppy – Ark Hive of a Live – Deel 2 (CD Recensie)

Andrew Poppy – Ark Hive of a Live – Deel 1 (CD Recensie)

Ik moet eerlijk bekennen dat de Engelse componist Andrew Poppy mij tot voor kort volstrekt onbekend was. Het is dat ik via False Walls op het retrospectief ‘Ark Hive of a Live’ stuitte, waarmee een boeiende kennismaking begon. Een prachtige editie overigens, bestaand uit een uitgebreid boekwerk en vier Cd’s, samen in een stevige slipcase. Een ‘must have’, zoals we dan zeggen. En de muziek van Poppy past perfect in waar ik hier nu al enkele weken aandacht aan besteedt: het minimalisme in de muziek. Ook Poppy betoont zich een nazaat van dit genre, al beperkt hij zich daar geenszins toe. Om deze man en deze uitgave recht te doen, vandaag de eerste twee Cd’s en morgen nummer drie en vier.

(meer…)

Lees verderAndrew Poppy – Ark Hive of a Live – Deel 1 (CD Recensie)

Meredith Monk – Indra’s Net (Concert Recensie)

Westergasfabriek – Amsterdam (Holland Festival) – 23 juni 2023

De zangers in wit, vierde van rechts is Meredith Monk. Foto’s: Yvonne Porta

In mijn laatste verslag naar aanleiding van het uitbrengen van ‘The Collection’, met daarin alle albums die Meredith Monk uitbracht bij ECM Records, kwam reeds naar voren dat Monk zich blijft vernieuwen. Zo speelt in haar meest recente werken instrumentele muziek een grotere rol dan in haar vroege stukken. Iets dat ook geldt voor ‘Indra’s Net’ dat gisterenavond zijn wereldpremière beleefde tijdens het Holland Festival. Monk begon er reeds aan in 2010, sinds 2020 werkt ze eraan met haar ensemble, natuurlijk onderbroken door de pandemie en nu was dus eindelijk het moment daar.

(meer…)

Lees verderMeredith Monk – Indra’s Net (Concert Recensie)

Kate Moore – Ridgeway / Monica Pearce – Textile Fantasies (CD Recensie)

De invloed van minimalisme als muzikale stroming, met zijn wortels in de jaren ’60 van de vorige eeuw werkt nog steeds door en menig componist die de opkomst niet eens heeft meegemaakt, is er nog steeds door beïnvloed. Dat geldt bijvoorbeeld voor de Australische, maar in Nederland woonachtige Kate Moore, die met haar al even bedwelmende muziek inmiddels een aardige reputatie heeft opgebouwd. Bij Unsounds verscheen onlangs ‘Ridgeway’, met daarop zes stukken van de afgelopen jaren. Hier veel minder bekend is de Canadese componiste Monica Pearce, die echter met het bij Centredisc verschenen ‘Textile Fantasies’ laat horen eveneens door deze stroming beïnvloed te zijn.

(meer…)

Lees verderKate Moore – Ridgeway / Monica Pearce – Textile Fantasies (CD Recensie)

Éliane Radigue – Occam Delta XV, Occam Hepta I & Occam XX (CD Recensie)

Ook Éliane Radigue behoort tot de grondleggers van de muzikale stroming die we vaak aanduiden met minimalisme, al is lang niet iedere componist het ook met dit etiket eens. Ze begon ooit met elektronica, maar heeft zich al weer enige jaren terug vrijwel volledig toegelegd op het componeren voor akoestische instrumenten. Vandaag aandacht voor drie recente stukken, uitgevoerd door de musici waar het ook voor geschreven is. Quatuor Bozzini bracht een opname uit van ‘Occam Delta XV‘ op hun eigen label; Ensemble Dedalus nam ‘Occam Hepta I’ op en Ryoko Akama speelt ‘Occam XX’ op synthesizer. Dat tweede album verscheen bij Montaigne Noire.

(meer…)

Lees verderÉliane Radigue – Occam Delta XV, Occam Hepta I & Occam XX (CD Recensie)

Annea Lockwood – Bayou-Borne & Jitterbug / Pauline Oliveros – Sound Pieces (CD Recensie)

Meredith Monk, waaraan ik de laatste dagen aandacht schonk vanwege het verschijnen van ‘The Recordings’ bij ECM Records is zeker niet de enige vrouwelijke componist die van het begin af aan de ontwikkeling van het minimalisme in de muziek mede vormgaf, Catherine Christer Hennix, Annea Lockwood, Pauline Oliveros en Éliane Radigue, om ons maar te beperken tot de meest bekenden, hebben ieder op hun eigen wijze daar eveneens belangrijke bijdrages aan geleverd. Hier allereerst Lockwood, met onder andere het aan de in 2016 overleden Oliveros opgedragen ‘Bayou-Borne’ en Oliveros zelf, met diverse stukken gespeeld door Apartment House, uitgebracht onder de titel ‘Sound Pieces’. De albums verschenen bij Moving Furniture Records, respectievelijk Another Timbre.

(meer…)

Lees verderAnnea Lockwood – Bayou-Borne & Jitterbug / Pauline Oliveros – Sound Pieces (CD Recensie)

Meredith Monk – The Recordings IX, X & XII (CD Recensie)

In deze laatste recensie van ‘The Recordings’, met daarin alle albums die Meredith Monk opnam voor ECM Records aandacht voor wederom 3 Cd’s. Cd’s die laten zien dat bij Monk, ook al is alles wat ze doet direct herkenbaar, de ontwikkeling niet stil staat. Zo is op ‘Impermanence’ de rol van instrumenten groter dan ooit en gaat ze hier anders om met harmonie en overtreft ze zichzelf in ‘Songs of Ascension’ qua grootte van de bezetting. Tot slot komt het tot nu toe laatste album dat bij ECM Records verscheen, in 2016, aan bod: ‘On Behalf of Nature’, waarin Monk laat horen dat haar maatschappelijke betrokkenheid eveneens geenszins is verdwenen.

(meer…)

Lees verderMeredith Monk – The Recordings IX, X & XII (CD Recensie)

Meredith Monk – The Recordings IV, VI & VII (CD Recensie)

Ik vervolg mijn verslag van ‘The Recordings’, de collectie albums die Meredith Monk uitbracht bij ECM Records met drie albums die elk een compleet werk bevatten. ‘Book of Days’ bevat de soundtrack van de gelijknamige film, die vorig jaar nog te zien was tijdens Rewire Festival; ‘ATLAS’ bevat de opnames van de gelijknamige opera, een opdrachtwerk van de Houston Grand Opera uit 1991 en tot slot sta ik stil bij ‘Mercy’, waar Ann Hamilton de beelden en enscenering voor aandroeg.

(meer…)

Lees verderMeredith Monk – The Recordings IV, VI & VII (CD Recensie)

Meredith Monk – The Recordings IV,VII & IX (CD Recensie)

In dit tweede verslag naar aanleiding van de bij ECM Records verschenen ‘The Recordings’, met daarop alle opnames die Meredith Monk maakte voor dit label sta ik stil bij nog drie albums waarop we meerdere werken tegenkomen: ‘Facing North’ uit 1992, een duo album van Monk met Robert Een, één van de leden van haar vocaal ensemble. Het bevat vier stukken van ‘Vessel: An Opera Epic’, ‘Boat Song’ uit ‘Ruins’, maar bovenal de cyclus ‘Facing North’ waar het album mee aanvangt; ‘Volcano Songs’ uit 1997, met naast dit werk voor solo en duo het ‘New York Requiem’ en ‘Three Heavens and Hells’ en tot slot ‘Piano Songs’ uit 2014, het enige album waarop we Monk niet als uitvoerder horen. Ursula Oppens en Bruce Brubaker spelen haar composities voor twee piano’s.

(meer…)

Lees verderMeredith Monk – The Recordings IV,VII & IX (CD Recensie)