Wolfgang Rihm – Music for Violin and Orchestra 1 en 2 (CD Recensie)

De Duitse componist Wolfgang Rihm componeerde tussen 1975 en 2014 zes vioolconcerten. Alles zes zijn ze nu uitgegeven door Naxos, in samenwerking met de SWR, in een prachtige uitvoering van de Chinese violiste Tianwa Yang, begeleid door de Deutsche Staatsphilharmonie Rheinland-Pfalz, deels onder leiding van de uit Singapore afkomstige Darrell Ang en deels onder die van de Zwitserse dirigent Christoph-Mathias Mueller.

Lees verder

Snowdrops – Manta Ray (CD Recensie)

Begin dit jaar verscheen het debuutalbum van Snowdrops bij Gizeh Records, een duo bestaande uit Mathieu Gabry en Christine Ott. ‘Manta Ray’ heet het album en het bevat de muziek bij de gelijknamige film van de Thaise regisseur Phuttiphong Aroonpheng, dat op het laatste Filmfestival van Rotterdam zijn Nederlandse première beleefde. Het is een film op het grensvlak van realiteit en surrealisme, iets dat goed past bij het werk van Ott, die hier eerder aan bod kwam met muziek voor een andere, veel oudere film: ‘Tabu: A Story of the South Seas’ uit 1931.

Lees verder

7697 Miles – Kiñe (CD Recensie)

In de internationale wereld van de muziek treffen artiesten van over de gehele wereld elkaar, raken met elkaar in gesprek, soms via de noten en besluiten samen iets te ondernemen. Gisteren sprak ik hier over de Nederlander Christian Berends die, onder zijn alias Lend me your underbelly een album maakte met de Pakistaans-Canadese Miriam Zohra D., ‘So Divine’ en nu komen we hier te spreken over 7697 Miles, dat bestaat uit de Chileen Cristóbal Rawlins en de Duitser Dieter Mauson en waarvan de naam natuurlijk slaat op de fysieke afstand tussen de twee.

Lees verder

Lend Me Your Underbelly – Cocoon / So Divine (CD Recensie)

Lend me your underbelly, het alias van Christian Berends, kwam op deze blog de afgelopen jaren regelmatig voorbij. Ik besprak achtereenvolgens ‘Giant Tadpoles Among Us’, ‘Hover’, ‘The Edge of a Curious Wilderness’, ‘Campfire Ballads’ en ‘Birdwatchers’, zo ongeveer het gehele oeuvre tot nu toe dus. Mijzelf een Lend me your underbelly kenner noemen gaat wellicht wat ver, maar een inzicht in iemands muzikale ontwikkeling krijg je hier wel door. Inmiddels lopen we overigens al weer achter. Oktober vorig jaar verscheen ‘Cocoon’ en april van dit jaar ‘So Divine’. Tijd dus om Berends’ werk weer eens onder de loep te nemen.

Lees verder

Tobias Klein – Chambery (CD Recensie)

Basklarinettist Tobias Klein heeft in de afgelopen jaren een naam opgebouwd als improviserend muzikant binnen wat we gemakshalve maar even als ‘jazz’ aanduiden. Wellicht het meest bekend is hij van Spinifex, een avontuurlijk ensemble dat graag op het slappe koord tussen stijlen balanceert. Klein is echter ook componist van stukken waar die jazz in terug te horen is, maar die we toch eerder onder hedendaags gecomponeerd scharen. De basklarinet speelt in al die stukken een rol, niet zo verwonderlijk voor wie Klein kent, en wordt op ‘Chambery’, recent verschenen bij Attacca Productions, ter hand genomen door Kleins partner Fie Schouten.

Lees verder

William Kentridge & Philip Miller – Paper Music (Concert Recensie)

Muziekgebouw aan ’t IJ, Amsterdam (Holland Festival) – 16 juni 2019

Joana Dudley. Foto’s: Christopher Hewitt

William Kentrigde is dit jaar Associate Artist Bij het Holland Festival. Zijn overrompelende ‘The Head & The Load’ opende het festival en zijn werk loopt als een rode draad door het programma van dit jaar. Eén van die bijdrages is Paper Music met muziek van Philip Miller, die als componist ook meewerkte aan de muziek voor ‘The Head & The Load’. Twee andere sterren die hieraan meewerkte: de vocalistes Joanna Dudley en Ann Masina, komen we in dit programma eveneens tegen, samen met pianist Vincenzo Pasquariello en Kentridge zelf.

Lees verder

Claude Debussy – Pelléas et Mélisande (Concert Recensie)

Nationale Opera, Amsterdam – 16 juni 2019

Mélisande: Elena Tsallagova als Mélisande. Foto’s:Matthias Baus

Het is inmiddels een goede traditie dat de Nationale Opera tijdens het Holland Festival een opera op de planken zet samen met het Koninklijk Concertgebouworkest. Dit keer draait het allemaal om ‘Pelléas et Mélisande’, de enige opera die Claude Debussy schreef en die in 1902 in première ging. Een bijzondere opera, absoluut vernieuwend, zelfs nu nog ruim een eeuw later en de regie van Olivier Py, zijn interpretaties van Richard Wagners ‘Lohengrin’ en Francis Poulencs ‘Dialogues des Carmélites’ bij De Munt liggen nog vers in het geheugen, voegt daar nog het nodige aan toe.

Lees verder

Koninklijk Concertgebouworkest – Debussy / Birtwistle / Messiaen / Ravel (Concert Recensie)

Concertgebouw, Amsterdam – 14 juni 2019

Pierre-Laurent Aimard. Foto: Marco Borggreve

De in hedendaags gecomponeerde muziek gespecialiseerde Franse pianist Pierre-Laurent Aimard heeft dit seizoen een residentie bij het Koninklijk Concertgebouworkest, iets dat hij hier afsluit met de Nederlandse première van het tweede pianoconcert van Harrison Birtwistle en ‘Oiseaux Exotiques’ van Olivier Messiaen. Onder leiding van de inmiddels fameuze dirigent Vladimir Jurowski, chef van zowel het Royal Philharmonic Orchestra als van het Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, draagt het Koninklijk Concertgebouworkest andermaal zorg voor een zinderende uitvoering.

Lees verder

Nikolay Rimsky-Korsakov – Het Sprookje van Tsaar Saltan (Concert Recensie)

De Munt, Brussel – 11 juni 2019

Svetlana Aksenova en Bogdan Volkov als moeder en zoon. Foto’s De Munt

Muzikaal is ‘Het Sprookje van Tsaar Saltan’, dat deze maand het seizoen in De Munt afsluit, in alle opzichten een waar genot. Nikolay Rimsky-Korsakov was tijdens zijn leven reeds beroemd om zijn vaardigheid in het orkestreren en uit dit werkstuk uit 1900 blijkt weer eens hoe bedreven hij hierin was. Als dan ook nog eens een orkest als het Symfonieorkest van de Munt zich erover buigt, samen met het koor dat invulling geeft aan de vele koorscènes en iemand als Alain Altinoglu de leiding krijgt, kan dat gedeelte niet meer stuk. Maar dan het verhaal. Dit Russische sprookje kan echt niet meer, dit is al te zoetsappig en melig. Een bij voorbaat verloren zaak, tenzij een regisseur met het gewicht van Dmitri Tcherniakov zich ermee bemoeit.

Lees verder